حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ، قَالَ قَدِمْتُ مُتَمَتِّعًا مَكَّةَ بِعُمْرَةٍ فَدَخَلْنَا قَبْلَ التَّرْوِيَةِ بِثَلاَثَةِ أَيَّامٍ، فَقَالَ لِي أُنَاسٌ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ تَصِيرُ الآنَ حَجَّتُكَ مَكِّيَّةً. فَدَخَلْتُ عَلَى عَطَاءٍ أَسْتَفْتِيهِ فَقَالَ حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ حَجَّ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ سَاقَ الْبُدْنَ مَعَهُ، وَقَدْ أَهَلُّوا بِالْحَجِّ مُفْرَدًا، فَقَالَ لَهُمْ " أَحِلُّوا مِنْ إِحْرَامِكُمْ بِطَوَافِ الْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَقَصِّرُوا ثُمَّ أَقِيمُوا حَلاَلاً، حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ فَأَهِلُّوا بِالْحَجِّ، وَاجْعَلُوا الَّتِي قَدِمْتُمْ بِهَا مُتْعَةً ". فَقَالُوا كَيْفَ نَجْعَلُهَا مُتْعَةً وَقَدْ سَمَّيْنَا الْحَجَّ فَقَالَ " افْعَلُوا مَا أَمَرْتُكُمْ، فَلَوْلاَ أَنِّي سُقْتُ الْهَدْىَ لَفَعَلْتُ مِثْلَ الَّذِي أَمَرْتُكُمْ، وَلَكِنْ لاَ يَحِلُّ مِنِّي حَرَامٌ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ ". فَفَعَلُوا. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ أَبُو شِهَابٍ لَيْسَ لَهُ مُسْنَدٌ إِلَّا هَذَا
Абу Нуъайм бизга айтди: Абу Шиҳоб бизга айтди: У деди: Мен Маккага умра билан, таматту қилувчи (ниятида) келдим. Биз Тарвиядан уч кун олдин (Маккага) кирдик. Макка аҳлидан баъзи кишилар менга: ‹Энди сенинг ҳажинг маккий (Макка аҳли ҳажи) бўлиб қолади› деди. Мен Атонинг олдига — ундан фатво сўраб — кирдим. У: ‹Менга Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳума айтди-ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — у зот (қурбонлик) туяларини ҳайдаб келган куни — ҳаж қилди, улар ҳаж билан якка (муфрад) талбия айтган эди. У зот уларга: ‹Иҳромингиздан Байтни ва Сафо билан Марва орасини тавоф қилиб, сочни қисқартириб чиқинг (ҳалол бўлинг), сўнг ҳалол (иҳромсиз) ҳолда туринг, ҳатто Тарвия куни бўлганида, ҳаж билан талбия айтинг ва ўзингиз (аввал) келган (иҳром)ни таматту (умра) қилиб олинг› дедилар. Улар: ‹Уни қандай таматту қилайлик, ҳолбуки биз ҳажни атаган (ният қилган) эдик?› дедилар. У зот: ‹Мен буюрган нарсани қилинг, агар мен ҳадяни ҳайдаб келмаганимда, мен ҳам сизларга буюрган нарсамнинг мислини қилар эдим, лекин (қурбонлик) ҳадя ўз ўрнига (сўйиш жойига) етмагунча мендан ҳаром (иҳром) чиқмайди› дедилар. Улар шундай қилди› деди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Абу Шиҳобнинг бундан бошқа муснад (ҳадис)и йўқ.