حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى قَوْمٍ بِالْيَمَنِ فَجِئْتُ وَهْوَ بِالْبَطْحَاءِ فَقَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ أَهْلَلْتُ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " هَلْ مَعَكَ مِنْ هَدْىٍ ". قُلْتُ لاَ. فَأَمَرَنِي فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَمَرَنِي فَأَحْلَلْتُ فَأَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَوْمِي فَمَشَطَتْنِي، أَوْ غَسَلَتْ رَأْسِي، فَقَدِمَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ قَالَ اللَّهُ {وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ} وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّهُ لَمْ يَحِلَّ حَتَّى نَحَرَ الْهَدْىَ.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Қайс ибн Муслимдан, у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени Яманда бир қавмга юборди. Мен келдим, у зот Батҳода эди. У зот: «Нимага талбия айтдинг?» дедилар. Мен: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иҳромидек талбия айтди› дедим. У зот: «Ёнингда ҳадя борми?» дедилар. Мен: ‹Йўқ› дедим. У зот менга буюрди, мен Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилдим, сўнг менга буюрди, мен (иҳромдан) чиқдим, сўнг қавмимдан бир аёлнинг олдига келдим, у мени таради, ёки бошимни ювди. Умар розияллаҳу анҳу келди ва: ‹Агар биз Аллаҳнинг Китобини олсак, у бизни (ҳаж ва умрани) тўлиқ (бажариш)га буюради. Аллаҳ: ‹Ҳаж ва умрани тўлиқ адо этинглар› деган. Агар биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатини олсак, у зот ҳадяни сўймагунча (иҳромдан) чиқмади› деди.