أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ قَيْسٍ، وَهُوَ ابْنُ مُسْلِمٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْبَطْحَاءِ فَقَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ " . قُلْتُ أَهْلَلْتُ بِإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ " هَلْ سُقْتَ مِنْ هَدْىٍ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ حِلَّ " . فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَوْمِي فَمَشَطَتْنِي وَغَسَلَتْ رَأْسِي فَكُنْتُ أُفْتِي النَّاسَ بِذَلِكَ فِي إِمَارَةِ أَبِي بَكْرٍ وَإِمَارَةِ عُمَرَ وَإِنِّي لَقَائِمٌ بِالْمَوْسِمِ إِذْ جَاءَنِي رَجُلٌ فَقَالَ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ . قُلْتُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنَّا أَفْتَيْنَاهُ بِشَىْءٍ فَلْيَتَّئِدْ فَإِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَادِمٌ عَلَيْكُمْ فَائْتَمُّوا بِهِ فَلَمَّا قَدِمَ قُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا هَذَا الَّذِي أَحْدَثْتَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ قَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ { وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ } وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ نَبِيِّنَا صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ نَبِيَّنَا صلى الله عليه وسلم لَمْ يَحِلَّ حَتَّى نَحَرَ الْهَدْىَ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар берди, Абдурраҳмондан, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Қайсдан — у Ибн Муслим — у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусодан (ривоят қилдики), у деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига келдим, у Батҳодада эдилар. У: «Сен нима (нияти) билан эҳромга кирдинг?» дедилар. Мен: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эҳром (ният)лари каби эҳромга кирдим,» дедим. У: «Сен бирор ҳадий (қурбонлик ҳайвони) олиб келдингми?» дедилар. Мен: «Йўқ,» дедим. У: «Ундай бўлса, Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қил, сўнг эҳромдан чиқ,» дедилар. Шунда мен Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилдим, сўнг қавмимдан бир аёлнинг олдига келдим, у менинг сочимни таради ва бошимни ювди. Мен Абу Бакр амирлигида ва Умар амирлигида одамларга шундай фатво берар эдим. Бир куни мен ҳаж мавсумида турган эдим, олдимга бир киши келиб: «Сен амирул-мўминин ҳаж амаллари борасида нима янгилик киритганини билмайсан,» деди. Мен: «Эй одамлар, биз кимга бирор нарса тўғрисида фатво берган бўлсак, у шошилмасин, чунки амирул-мўминин ҳузурингизга келмоқда, унга эргашинглар,» дедим. У (Умар) келганида, мен: «Эй амирул-мўминин, сен ҳаж амаллари борасида бу киритган янгилигинг нима?» дедим. У деди: «Агар биз Аллаҳ азза ва жалланинг Китобини олсак, Аллаҳ азза ва жалла: Ҳажни ва умрани Аллаҳ учун мукаммал адо этинглар, деган. Агар биз Набийимиз (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг суннатини олсак, Набийимиз (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳадийни сўймагунларича эҳромдан чиқмаганлар.»