وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، - رضى الله عنهما - فِي نَاسٍ مَعِي قَالَ أَهْلَلْنَا أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم بِالْحَجِّ خَالِصًا وَحْدَهُ - قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ - فَقَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صُبْحَ رَابِعَةٍ مَضَتْ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَأَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ . قَالَ عَطَاءٌ قَالَ " حِلُّوا وَأَصِيبُوا النِّسَاءَ " . قَالَ عَطَاءٌ وَلَمْ يَعْزِمْ عَلَيْهِمْ وَلَكِنْ أَحَلَّهُنَّ لَهُمْ . فَقُلْنَا لَمَّا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ خَمْسٌ أَمَرَنَا أَنْ نُفْضِيَ إِلَى نِسَائِنَا فَنَأْتِيَ عَرَفَةَ تَقْطُرُ مَذَاكِيرُنَا الْمَنِيَّ . قَالَ يَقُولُ جَابِرٌ بِيَدِهِ - كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى قَوْلِهِ بِيَدِهِ يُحَرِّكُهَا - قَالَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِينَا فَقَالَ " قَدْ عَلِمْتُمْ أَنِّي أَتْقَاكُمْ لِلَّهِ وَأَصْدَقُكُمْ وَأَبَرُّكُمْ وَلَوْلاَ هَدْيِي لَحَلَلْتُ كَمَا تَحِلُّونَ وَلَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقِ الْهَدْىَ فَحِلُّوا " . فَحَلَلْنَا وَسَمِعْنَا وَأَطَعْنَا . قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ فَقَدِمَ عَلِيٌّ مِنْ سِعَايَتِهِ فَقَالَ " بِمَ أَهْلَلْتَ " . قَالَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَأَهْدِ وَامْكُثْ حَرَامًا " . قَالَ وَأَهْدَى لَهُ عَلِيٌّ هَدْيًا فَقَالَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لأَبَدٍ فَقَالَ " لأَبَدٍ " .
Ато айтди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)ни — мен билан бирга бўлган одамлар (орасида) — айтаётган ҳолда эшитдим: Биз, Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашоблари, соф, ёлғиз ҳаж билан эҳлол қилдик. (Ато: Жобир айтди:) Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зулҳижжадан тўрт (кун) ўтган тонгда (Маккага) келди ва бизга (эҳромдан) чиқишни буюрди. (Ато:) У: «Чиқинглар ва аёлларга (яқинлашинглар)» деди. Ато: У уларга (буни) мажбурий қилмади, балки уларни (аёлларга яқинлашни) ҳалол қилди. Биз: «Бизнинг билан Арафа орасида беш (кун)дан бошқа (вақт) қолмаганида, у бизга аёлларимизга (яқин) боришни буюрди-я — биз Арафага — закарларимиздан маний томиб турган ҳолда — келар эканмиз-да?!» дедик. (Ато:) Жобир қўли билан (ишора қилиб) айтди — гўё мен унинг қўли билан айтганини, уни ҳаракатлантираётганини кўряпман. (Ато:) Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг орамизда турди ва: «Сизлар биласизки, мен сизларнинг Аллаҳдан энг тақводорингиз, энг ростгўйингиз ва энг яхш180нгиз(ман); агар менинг ҳадям бўлмаганида, мен (ҳам) — сизлар (эҳромдан) чиқганидек — чиқар эдим; ва агар мен ўз ишимдан кейин (ўтиб) кўрганимни олдин (бошида) кўрган бўлсам эди, мен ҳадяни ҳайдамас эдим; бас чиқинглар» деди. Бас биз (эҳромдан) чиқдик ва эшитдик ҳамда итоат қилдик. (Ато: Жобир айтди:) Али ўз (закот) ишидан (Ямандан) келди. Бас у (Набий): «Нима билан эҳлол қилдинг?» деди. У: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эҳлол қилган нарса билан» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Ундай бўлса, ҳадя қил ва ҳаром (эҳромли) ҳолда қол» деди. (Ато:) Али унга бир ҳадя келтирди. Бас Суроқа ибн Молик ибн Жуъшум: «Эй Расулуллаҳ, бу йилимиз учунми ёки абадийми?» деди. У: «Абадий» деди.