حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ زَيْنَبَ، امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَصَدَّقْنَ يَا مَعْشَرَ النِّسَاءِ وَلَوْ مِنْ حُلِيِّكُنَّ " . قَالَتْ فَرَجَعْتُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ فَقُلْتُ إِنَّكَ رَجُلٌ خَفِيفُ ذَاتِ الْيَدِ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَمَرَنَا بِالصَّدَقَةِ فَأْتِهِ فَاسْأَلْهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ يَجْزِي عَنِّي وَإِلاَّ صَرَفْتُهَا إِلَى غَيْرِكُمْ . قَالَتْ فَقَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ بَلِ ائْتِيهِ أَنْتِ . قَالَتْ فَانْطَلَقْتُ فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ بِبَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَاجَتِي حَاجَتُهَا - قَالَتْ - وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أُلْقِيَتْ عَلَيْهِ الْمَهَابَةُ - قَالَتْ - فَخَرَجَ عَلَيْنَا بِلاَلٌ فَقُلْنَا لَهُ ائْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبِرْهُ أَنَّ امْرَأَتَيْنِ بِالْبَابِ تَسْأَلاَنِكَ أَتَجْزِي الصَّدَقَةُ عَنْهُمَا عَلَى أَزْوَاجِهِمَا وَعَلَى أَيْتَامٍ فِي حُجُورِهِمَا وَلاَ تُخْبِرْهُ مَنْ نَحْنُ - قَالَتْ - فَدَخَلَ بِلاَلٌ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ هُمَا " . فَقَالَ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَزَيْنَبُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَىُّ الزَّيَانِبِ " . قَالَ امْرَأَةُ عَبْدِ اللَّهِ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَهُمَا أَجْرَانِ أَجْرُ الْقَرَابَةِ وَأَجْرُ الصَّدَقَةِ " .
Абдуллаҳнинг хотини Зайнаб айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Садақа қилинг, эй аёллар жамоаси, гарчи тақинчоғларингиздан (зеб-зийнатингиздан) бўлса ҳам» деди. Мен Абдуллаҳ(нинг олдига) қайтдим ва: «Сен қўли енгил (камбағал) кишисан; ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни садақага буюрди; бас унинг олдига бориб, ундан сўра — агар бу мендан (садақа ўрнига) кифоя қилса (етса), (яхши); акс ҳолда уни сиздан бошқага (қариндошмасларга) бераман» дедим. Абдуллаҳ менга: «Йўқ, унинг олдига ўзинг боргин» деди. Бас мен жўнадим; ногаҳон Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эшигида Ансордан бир аёл (бор эди) — менинг ҳожатим унинг ҳожати (билан бир хил) эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (кишида) ҳайб (ваҳимали салобат) ташланган эди. Бас бизнинг олдимизга Билол чиқди; биз унга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бориб, унга — эшикда икки аёл бор, улар сендан: ‹садақа уларнинг эрлари ва ҳимояларида(ги) етимлар ҳақида улардан (ўрнига) кифоя қиладими?› деб сўраяпти — деб хабар бер; аммо бизнинг кимлигимизни унга айтма» дедик. Билол Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига кирди ва ундан сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Улар ким?» деди. У: «Ансордан бир аёл ва Зайнаб» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қайси Зайнаблар?» деди. У: «Абдуллаҳнинг хотини» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Уларга икки ажр бор — қариндошлик ажри ва садақа ажри» деди.