حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، - رضى الله عنهما - قَالَ أَهْلَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحَجِّ فَلَمَّا قَدِمْنَا مَكَّةَ أَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ وَنَجْعَلَهَا عُمْرَةً فَكَبُرَ ذَلِكَ عَلَيْنَا وَضَاقَتْ بِهِ صُدُورُنَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَمَا نَدْرِي أَشَىْءٌ بَلَغَهُ مِنَ السَّمَاءِ أَمْ شَىْءٌ مِنْ قِبَلِ النَّاسِ فَقَالَ " أَيُّهَا النَّاسُ أَحِلُّوا فَلَوْلاَ الْهَدْىُ الَّذِي مَعِي فَعَلْتُ كَمَا فَعَلْتُمْ " . قَالَ فَأَحْلَلْنَا حَتَّى وَطِئْنَا النِّسَاءَ وَفَعَلْنَا مَا يَفْعَلُ الْحَلاَلُ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَجَعَلْنَا مَكَّةَ بِظَهْرٍ أَهْلَلْنَا بِالْحَجِّ .
Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо) айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ҳаж билан эҳлол қилдик. Маккага келганимизда, у бизга (эҳромдан) чиқишни ва уни умра қилиб олишни буюрди. Бас бу бизга оғир келди ва кўкракларимиз ундан торайди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди; бас биз билмадик — бу унга осмондан етган нарсами ёки одамлар томонидан(ми) — у: «Эй одамлар, (эҳромдан) чиқинглар; агар менинг ёнимда(ги) ҳадя бўлмаганида, мен (ҳам) — сизлар қилганидек — қилар эдим» деди. (Жобир:) Бас биз (эҳромдан) чиқдик, то аёлларга яқинлашди к ва ҳалол киши қиладиган нарсани қилдик, то Тарвия куни бўлиб, Маккани орқамизга (қолдириб), ҳаж билан эҳлол қилгунимизча.