حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ حَفْصَةَ، - رضى الله عنهم - زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка ўқиб бердим, у Нофидан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси Ҳафса (розияллаҳу анҳо) деди: «Ё Расулуллаҳ, одамларга нима бўлдики, улар (эҳромдан) чиқдилар, сиз эса умрангиздан чиқмадингиз?» У: «Мен бошимни (елимлаб) боғлаб олдим ва ҳадийимни қиладалаб (белги тақиб) қўйдим, шунинг учун наҳр қилмагунимча (эҳромдан) чиқмайман» деди.