وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى، - رضى الله عنه - قَالَ قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُنِيخٌ بِالْبَطْحَاءِ فَقَالَ " بِمَ أَهْلَلْتَ " . قَالَ قُلْتُ أَهْلَلْتُ بِإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " هَلْ سُقْتَ مِنْ هَدْىٍ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ حِلَّ " . فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَوْمِي فَمَشَطَتْنِي وَغَسَلَتْ رَأْسِي فَكُنْتُ أُفْتِي النَّاسَ بِذَلِكَ فِي إِمَارَةِ أَبِي بَكْرٍ وَإِمَارَةِ عُمَرَ فَإِنِّي لَقَائِمٌ بِالْمَوْسِمِ إِذْ جَاءَنِي رَجُلٌ فَقَالَ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ . فَقُلْتُ أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنَّا أَفْتَيْنَاهُ بِشَىْءٍ فَلْيَتَّئِدْ فَهَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ قَادِمٌ عَلَيْكُمْ فَبِهِ فَائْتَمُّوا فَلَمَّا قَدِمَ قُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا هَذَا الَّذِي أَحْدَثْتَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ قَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ { وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ} وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ نَبِيِّنَا عَلَيْهِ الصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَحِلَّ حَتَّى نَحَرَ الْهَدْىَ .
Абу Мусо (розияллаҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим — у Батҳода (туясини) чўктириб турган эди. У: «Нима билан эҳлол қилдинг?» деди. Мен: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эҳлоли билан эҳлол қилдим» дедим. У: «Бирор ҳадя ҳайдадингми?» деди. Мен: «Йўқ» дедим. У: «Ундай бўлса, Байтни, Сафо ва Марвани тавоф қил, кейин (эҳромдан) чиқ» деди. Бас мен Байтни, Сафо ва Марвани тавоф қилдим, кейин қавмимдан бир аёлнинг олдига келдим, у мени таради ва бошимни ювди. Бас мен буни — Абу Бакрнинг амирлигида ва Умарнинг амирлигида — одамларга фатво (қилиб) айтар эдим. Мен мавсумда (ҳажда) турган пайтимда, ногаҳон менга бир киши келди ва: «Сен мўминлар амири ибодат борасида нима пайдо қилганини билмайсан» деди. Бас мен: «Эй одамлар, биз кимга бир нарса фатво берган бўлсак, оҳиста бўлсин; чунки мана мўминлар амири сизларга келмоқда; бас унга иқтидо қилинглар» дедим. У (Умар) келганида, мен: «Эй мўминлар амири, ибодат борасида пайдо қилган бу нарса нима?» дедим. У: «Агар Аллаҳнинг Китобини олсак, албатта Аллаҳ азза ва жалла {Ҳаж ва умрани Аллаҳ учун тўлдиринглар} деди; агар Набийимиз (алайҳиссаловоту вассалом)нинг суннатини олсак, албатта Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ҳадяни сўйгунча — (эҳромдан) чиқмади» деди.