حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ الضُّبَعِيُّ، حَدَّثَنَا مَهْدِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا وَاصِلٌ، مَوْلَى أَبِي عُيَيْنَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُقَيْلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ، عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ الدِّيلِيِّ، عَنْ أَبِي، ذَرٍّ أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالُوا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ أَهْلُ الدُّثُورِ بِالأُجُورِ يُصَلُّونَ كَمَا نُصَلِّي وَيَصُومُونَ كَمَا نَصُومُ وَيَتَصَدَّقُونَ بِفُضُولِ أَمْوَالِهِمْ . قَالَ " أَوَلَيْسَ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ مَا تَصَّدَّقُونَ إِنَّ بِكُلِّ تَسْبِيحَةٍ صَدَقَةً وَكُلِّ تَكْبِيرَةٍ صَدَقَةٌ وَكُلِّ تَحْمِيدَةٍ صَدَقَةٌ وَكُلِّ تَهْلِيلَةٍ صَدَقَةٌ وَأَمْرٌ بِالْمَعْرُوفِ صَدَقَةٌ وَنَهْىٌ عَنْ مُنْكَرٍ صَدَقَةٌ وَفِي بُضْعِ أَحَدِكُمْ صَدَقَةٌ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيَأْتِي أَحَدُنَا شَهْوَتَهُ وَيَكُونُ لَهُ فِيهَا أَجْرٌ قَالَ " أَرَأَيْتُمْ لَوْ وَضَعَهَا فِي حَرَامٍ أَكَانَ عَلَيْهِ فِيهَا وِزْرٌ فَكَذَلِكَ إِذَا وَضَعَهَا فِي الْحَلاَلِ كَانَ لَهُ أَجْرٌ " .
Абу Зарр (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан баъзи кишилар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Эй Расулуллаҳ, дастурхон (мол-давлат) эгалари ажрларни олиб кетдилар; биз намоз ўқиганимиздек намоз ўқийдилар, биз рўза тутганимиздек рўза тутадилар ва молларининг ортиқчасидан садақа қиладилар» дедилар. У: «Аллаҳ сизларга ҳам садақа қиладиган нарсани (йўл) қилиб қўйган-ку! Албатта ҳар бир тасбеҳ (Субҳаналлаҳ) — садақадир, ҳар бир такбир (Аллаҳу акбар) — садақадир, ҳар бир таҳмид (Алҳамдулиллаҳ) — садақадир, ҳар бир таҳлил (Ла илаҳа иллаллаҳ) — садақадир, маъруфга буюриш — садақадир, мункардан қайтариш — садақадир, ва бировингизнинг (хотини билан) жинсий яқинлигида — садақа бор» деди. Улар: «Эй Расулуллаҳ, бировимиз ўз шаҳватини (хотини билан) қондирса, унда унга ажр бўладими?» дедилар. У: «Айтинг-чи, агар уни ҳаром(йўл)га қўйганида, унга унда вабол (гуноҳ) бўлар эдими? Мана шундай — уни ҳалол(йўл)га қўйганида, унга ажр бўлади» деди.