وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، بْنُ جَعْفَرٍ أَخْبَرَنِي رَبِيعَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنِ ابْنِ مُحَيْرِيزٍ، أَنَّهُ قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبُو صِرْمَةَ عَلَى أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ فَسَأَلَهُ أَبُو صِرْمَةَ فَقَالَ يَا أَبَا سَعِيدٍ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ الْعَزْلَ فَقَالَ نَعَمْ غَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزْوَةَ بَلْمُصْطَلِقِ فَسَبَيْنَا كَرَائِمَ الْعَرَبِ فَطَالَتْ عَلَيْنَا الْعُزْبَةُ وَرَغِبْنَا فِي الْفِدَاءِ فَأَرَدْنَا أَنْ نَسْتَمْتِعَ وَنَعْزِلَ فَقُلْنَا نَفْعَلُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَظْهُرِنَا لاَ نَسْأَلُهُ . فَسَأَلْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ عَلَيْكُمْ أَنْ لاَ تَفْعَلُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ خَلْقَ نَسَمَةٍ هِيَ كَائِنَةٌ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ إِلاَّ سَتَكُونُ " .
Ва бизга Яҳё ибн Айюб, Қутайба ибн Саид ва Али ибн Ҳужр ривоят қилиб: бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, менга Робиа Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббондан, у Ибн Муҳайриздан хабар берди, дедилар; у (Ибн Муҳайриз) деди: Мен ва Абу Сирма Абу Саид ал-Худрийнинг ҳузурига кирдик. Абу Сирма ундан сўраб: «Эй Абу Саид, сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни азл ҳақида зикр қилганини эшитганмисан?» деди. У: «Ҳа. Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Банул-Мусталиқ ғазотини қилдик ва арабларнинг насл-насабли аёлларини асир олдик; бизга узлат (оиласизлик) узайди ва биз фидо (товон олишни) хоҳладик (яъни уларни товон учун сақламоқчи бўлдик), шунинг учун (аёллардан) баҳраманд бўлиб, азл қилмоқчи бўлдик. Биз: ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) орамизда турганида, ундан сўрамай (шуни) қиламизми?› дедик. Сўнг биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадик. У: ‹Буни қилмасангиз, сизларга (зарари) йўқ; Аллаҳ Қиёмат кунигача бўладиган бирор жонни яратишни ёзган бўлса, у албатта бўлади›, деди» деди.