باب مَنْ أَهَلَّ فِي زَمَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم
حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ ـ رضى الله عنه ـ أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ أَنْ يُقِيمَ عَلَى إِحْرَامِهِ، وَذَكَرَ قَوْلَ سُرَاقَةَ.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Ибн Журайждан: Ато деди: Жобир розияллаҳу анҳу деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Али розияллаҳу анҳуни ўз иҳромида (давом этиб) туришга буюрди ва Суроқанинг сўзини зикр қилди.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ الْهُذَلِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا سَلِيمُ بْنُ حَيَّانَ، قَالَ سَمِعْتُ مَرْوَانَ الأَصْفَرَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ فَقَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قَالَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ " لَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ ". وَزَادَ مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِمَا أَهْلَلْتَ يَا عَلِيُّ ". قَالَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَأَهْدِ وَامْكُثْ حَرَامًا كَمَا أَنْتَ ".
Ҳасан ибн Али Халлол Ҳузалий бизга айтди: Абдуссамад бизга айтди: Салим ибн Ҳайён бизга айтди: У деди: Мен Марвон Асфарни эшитди, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Али розияллаҳу анҳу Ямандан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. У зот: «Нимага (қандай ният билан) талбия айтдинг?» дедилар. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам талбия айтган нарса билан› деди. У зот: «Агар менинг ёнимда ҳадя (қурбонлик) бўлмаганида, мен (иҳромдан) чиқар (ҳалол бўлар) эдим» дедилар. Муҳаммад ибн Бакр Ибн Журайждан зиёда қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Нимага талбия айтдинг, эй Али?» дедилар. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам талбия айтган нарса билан› деди. У зот: «Бўлмаса, ҳадя (қурбонлик) қил ва ўзинг бўлгандек муҳрим (иҳромда) қолавер» дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى قَوْمٍ بِالْيَمَنِ فَجِئْتُ وَهْوَ بِالْبَطْحَاءِ فَقَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ أَهْلَلْتُ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " هَلْ مَعَكَ مِنْ هَدْىٍ ". قُلْتُ لاَ. فَأَمَرَنِي فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَمَرَنِي فَأَحْلَلْتُ فَأَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَوْمِي فَمَشَطَتْنِي، أَوْ غَسَلَتْ رَأْسِي، فَقَدِمَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ قَالَ اللَّهُ {وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ} وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّهُ لَمْ يَحِلَّ حَتَّى نَحَرَ الْهَدْىَ.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Қайс ибн Муслимдан, у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени Яманда бир қавмга юборди. Мен келдим, у зот Батҳода эди. У зот: «Нимага талбия айтдинг?» дедилар. Мен: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иҳромидек талбия айтди› дедим. У зот: «Ёнингда ҳадя борми?» дедилар. Мен: ‹Йўқ› дедим. У зот менга буюрди, мен Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилдим, сўнг менга буюрди, мен (иҳромдан) чиқдим, сўнг қавмимдан бир аёлнинг олдига келдим, у мени таради, ёки бошимни ювди. Умар розияллаҳу анҳу келди ва: ‹Агар биз Аллаҳнинг Китобини олсак, у бизни (ҳаж ва умрани) тўлиқ (бажариш)га буюради. Аллаҳ: ‹Ҳаж ва умрани тўлиқ адо этинглар› деган. Агар биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатини олсак, у зот ҳадяни сўймагунча (иҳромдан) чиқмади› деди.