حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ ـ رضى الله عنه ـ أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ أَنْ يُقِيمَ عَلَى إِحْرَامِهِ، وَذَكَرَ قَوْلَ سُرَاقَةَ.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Ибн Журайждан: Ато деди: Жобир розияллаҳу анҳу деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Али розияллаҳу анҳуни ўз иҳромида (давом этиб) туришга буюрди ва Суроқанинг сўзини зикр қилди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
ки, Ҳаззол Мўизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бориб, у кишига (гуноҳини) хабар беришни буюрган эди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ичида қурт бўлган хурмо келтирилар эди. Сўнг (рови) унинг маъносини зикр қилди.
Абдуллаҳдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун найза санчиб қўйиларди, у зот унга (қаратиб) намоз ўқирдилар.
. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам арияга олдилар. Сўнг унинг маъносини зикр қилди.
Ибн Умар розияллаҳу анҳума улови устида намоз ўқир ва унда витр ўқир эди, ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилганини хабар берар эди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Байтни бир туя устида тавоф қилди, ҳар Рукнга келганида унга ишора қилди.