حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُؤْتَى بِالتَّمْرِ فِيهِ دُودٌ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Ҳаммом Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан хабар бериб ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ичида қурт бўлган хурмо келтирилар эди. Сўнг (рови) унинг маъносини зикр қилди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам арияга олдилар. Сўнг унинг маъносини зикр қилди.
. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳайит кунида бир камон берилди, У эса унга (суяниб) хутба қилдилар.
Намозга иқомат айтилди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир киши рўпара бўлиб (гаплашиб), иқомат айтилганидан кейин у зотни ушлаб турди (кечиктирди).
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафийя учун савиқ (қовурилган ун) ва хурмо билан валима қилдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (қўйнинг) кураги ёқар эди. У деди: (Хайбарда) курагига заҳар солинган эди ва у киши буни яҳудийлар заҳарлаган деб ҳисоблар эдилар.
Киши (баъзи) хурмоларни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (вақф қилиб) берар эди, токи (Набий) Қурайза ва Назийрни фатҳ қилди; шундан кейин (Набий) уларга (ўша хурмоларни) қайтарар эди.