حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، قَالَ كَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِالْمُتْعَةِ وَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَنْهَى عَنْهَا قَالَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ عَلَى يَدَىَّ دَارَ الْحَدِيثُ تَمَتَّعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَلَمَّا قَامَ عُمَرُ قَالَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ يُحِلُّ لِرَسُولِهِ مَا شَاءَ بِمَا شَاءَ وَإِنَّ الْقُرْآنَ قَدْ نَزَلَ مَنَازِلَهُ فَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ كَمَا أَمَرَكُمُ اللَّهُ وَأَبِتُّوا نِكَاحَ هَذِهِ النِّسَاءِ فَلَنْ أُوتَى بِرَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةً إِلَى أَجَلٍ إِلاَّ رَجَمْتُهُ بِالْحِجَارَةِ .
Абу Назра айтди: Ибн Аббос мутъага (таматтуъга) буюрар, Ибн Зубайр эса ундан қайтарар эди. (Абу Назра:) Мен буни Жобир ибн Абдуллаҳга айтдим. У: «Ҳадис менинг қўлим устида айланди (мен у воқеада иштирокчи эдим): биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан таматтуъ қилдик. Умар (халифа бўлиб) турганида: ‹Албатта Аллаҳ Ўз Расулига нимани хоҳласа, қанай хоҳласа, ҳалол қилар эди; ва албатта Қуръан ўз жойларига нозил бўлиб бўлди; бас ҳаж ва умрани Аллаҳ сизларга буюрганидек Аллаҳ учун тўлдиринглар; ва бу аёллар(билан мутъа) никоҳини узиб (тарк этиб) қўйинглар; бас менга — бир муддатга (вақтга белгилаб) аёлни никоҳлаган киши келтирилса, мен уни албатта тошлар эдим› деди» деди.