حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، أَخْبَرَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ الدِّمَشْقِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ الْيَحْصَبِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ، يَقُولُ إِيَّاكُمْ وَأَحَادِيثَ إِلاَّ حَدِيثًا كَانَ فِي عَهْدِ عُمَرَ فَإِنَّ عُمَرَ كَانَ يُخِيفُ النَّاسَ فِي اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ " . وَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّمَا أَنَا خَازِنٌ فَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَنْ طِيبِ نَفْسٍ فَيُبَارَكُ لَهُ فِيهِ وَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَنْ مَسْأَلَةٍ وَشَرَهٍ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ " .
Абдуллаҳ ибн Омир ал-Яҳсабий айтди: Мен Муовияни: «Ҳадислардан эҳтиёт бўлинглар, магар Умар даврида (айтилган) ҳадис бўлса (бошқа гап); чунки Умар одамларни Аллаҳ азза ва жалла(нинг иши)да қўрқитар эди. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ кимга яхшилик истаса, уни динда (дийнда) фақиҳ (чуқур билимли) қилади› деб айтаётган ҳолда эшитдим; ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Мен фақат бир хазинадор(ман); бас кимга кўнгил поклиги билан берсам, унга унда барака берилади; кимга сўраш ва очкўзлик (сабабли) берсам, у еб тўймайдиган каби бўлади› деб айтаётган ҳолда эшитдим» деб айтаётган ҳолда эшитдим.