باب النَّهْىِ عَنِ الْمَسْأَلَةِ
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، أَخْبَرَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ الدِّمَشْقِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ الْيَحْصَبِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ، يَقُولُ إِيَّاكُمْ وَأَحَادِيثَ إِلاَّ حَدِيثًا كَانَ فِي عَهْدِ عُمَرَ فَإِنَّ عُمَرَ كَانَ يُخِيفُ النَّاسَ فِي اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ " . وَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّمَا أَنَا خَازِنٌ فَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَنْ طِيبِ نَفْسٍ فَيُبَارَكُ لَهُ فِيهِ وَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَنْ مَسْأَلَةٍ وَشَرَهٍ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ " .
Абдуллаҳ ибн Омир ал-Яҳсабий айтди: Мен Муовияни: «Ҳадислардан эҳтиёт бўлинглар, магар Умар даврида (айтилган) ҳадис бўлса (бошқа гап); чунки Умар одамларни Аллаҳ азза ва жалла(нинг иши)да қўрқитар эди. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ кимга яхшилик истаса, уни динда (дийнда) фақиҳ (чуқур билимли) қилади› деб айтаётган ҳолда эшитдим; ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Мен фақат бир хазинадор(ман); бас кимга кўнгил поклиги билан берсам, унга унда барака берилади; кимга сўраш ва очкўзлик (сабабли) берсам, у еб тўймайдиган каби бўлади› деб айтаётган ҳолда эшитдим» деб айтаётган ҳолда эшитдим.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ وَهْبِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ أَخِيهِ، هَمَّامٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُلْحِفُوا فِي الْمَسْأَلَةِ فَوَاللَّهِ لاَ يَسْأَلُنِي أَحَدٌ مِنْكُمْ شَيْئًا فَتُخْرِجَ لَهُ مَسْأَلَتُهُ مِنِّي شَيْئًا وَأَنَا لَهُ كَارِهٌ فَيُبَارَكَ لَهُ فِيمَا أَعْطَيْتُهُ " .
Муовия айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сўрашда қаттиқ туриб (ёпишиб) олманглар; Аллаҳга қасам, сизлардан бирор киши мендан бир нарса сўраб, мен уни ёқтирмаган ҳолимда сўраши мендан бир нарсани ундириб олса, мен берган нарсамда унга барака берилмайди» деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ الْمَكِّيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، حَدَّثَنِي وَهْبُ بْنُ، مُنَبِّهٍ - وَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فِي دَارِهِ بِصَنْعَاءَ فَأَطْعَمَنِي مِنْ جَوْزَةٍ فِي دَارِهِ - عَنْ أَخِيهِ قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ . فَذَكَرَ مِثْلَهُ .
Муовия ибн Абу Суфён айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни айтаётган ҳолда эшитдим — ва (ровий Амр) унинг мислини зикр қилди. (Амр ибн Динор: Мен Ваҳб ибн Мунаббиҳнинг Санъодаги уйига кирдим, у мени уйидаги ёнғоқдан едирди.)
وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، وَهُوَ يَخْطُبُ يَقُولُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ وَإِنَّمَا أَنَا قَاسِمٌ وَيُعْطِي اللَّهُ " .
Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авф айтди: Мен Муовия ибн Абу Суфённи — хутба қилаётган ҳолда — : «Албатта мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ кимга яхшилик истаса, уни динда (дийнда) фақиҳ қилади; мен эса фақат тақсимловчи(ман), берувчи эса Аллаҳдир› деб айтаётган ҳолда эшитдим» деб айтаётган ҳолда эшитдим.