وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، وَهُوَ يَخْطُبُ يَقُولُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ وَإِنَّمَا أَنَا قَاسِمٌ وَيُعْطِي اللَّهُ " .
Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авф айтди: Мен Муовия ибн Абу Суфённи — хутба қилаётган ҳолда — : «Албатта мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ кимга яхшилик истаса, уни динда (дийнда) фақиҳ қилади; мен эса фақат тақсимловчи(ман), берувчи эса Аллаҳдир› деб айтаётган ҳолда эшитдим» деб айтаётган ҳолда эшитдим.