حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْجُعَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، رَأَيْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ ابْنَ أَرْبَعٍ وَتِسْعِينَ جَلْدًا مُعْتَدِلاً فَقَالَ قَدْ عَلِمْتُ مَا مُتِّعْتُ بِهِ سَمْعِي وَبَصَرِي إِلاَّ بِدُعَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، إِنَّ خَالَتِي ذَهَبَتْ بِي إِلَيْهِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي شَاكٍ فَادْعُ اللَّهَ. قَالَ فَدَعَا لِي.
Исъҳоқ менга айтди, Фазл ибн Мусо бизга хабар берди, Жуъайд ибн Абдураҳмондан: Мен Соиб ибн Язидни тўқсон тўрт ёшли, бақувват (тик) ҳолда кўрдим. У: «Мен эшитишим ва кўришимдан фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг дуоси билан баҳраманд бўлганимни билдим; албатта холам мени унинг олдига олиб борди ва: ‹Эй Расулуллаҳ, жияним (синглим ўғли) касал, Аллаҳга дуо қил›, деди. (Соиб) деди: Шунда у мен учун дуо қилди», деди.