6743-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Мерос китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ، فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ، ثُمَّ نَضَحَ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَأَفَقْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا لِي أَخَوَاتٌ. فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Жобир (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мен касал ҳолда олдимга кирди, таҳорат суви сўради, таҳорат қилди, кейин таҳорат сувидан устимга сепди, мен ўзимга келдим. Мен: "Эй Расулуллаҳ, менга фақат опа-сингилларим бор" дедим. Шунда фароиз ояти нозил бўлди.