حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي، وَفِي نَوْبَتِي، وَبَيْنَ سَحْرِي وَنَحْرِي، وَجَمَعَ اللَّهُ بَيْنَ رِيقِي وَرِيقِهِ. قَالَتْ دَخَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بِسِوَاكٍ، فَضَعُفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ، فَأَخَذْتُهُ فَمَضَغْتُهُ ثُمَّ سَنَنْتُهُ بِهِ.
Ибн Абу Марям бизга айтди, Нофиъ бизга айтди, Ибн Абу Мулайкадан эшитдим, у деди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг уйимда, менинг навбатимда, кўкрагим билан бўғзим орасида вафот этди, Аллаҳ менинг сўлагим билан унинг сўлагини жамлади. (Оиша) деди: Абдураҳмон бир мисвок билан кирди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан (фойдаланишга) заиф эди (кучсиз эди). Мен уни олдим, чайнадим, сўнг у билан унинг (тишларини) тозаладим.