حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي حُمَيْدٌ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، يَخْطُبُ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ، وَإِنَّمَا أَنَا قَاسِمٌ وَيُعْطِي اللَّهُ، وَلَنْ يَزَالَ أَمْرُ هَذِهِ الأُمَّةِ مُسْتَقِيمًا حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ، أَوْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ ".
Ҳумайд айтди: Мен Муовия ибн Абу Суфённи хутба қилаётганини эшитдим. У: "Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ кимга яхшилик тиласа, уни дийнда фиқҳли (чуқур тушунувчи) қилади. Мен фақат тақсимловчиман, Аллаҳ эса берувчидир. Бу умматнинг иши — қиёмат қойм бўлгунча ёки Аллаҳнинг амри келгунча — тўғри (мустақим) тураверади› деганини эшитдим" деди.