حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفُضَيْلِ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ جُمَيْعٍ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، قَالَ جَاءَتْ فَاطِمَةُ رضى الله عنها إِلَى أَبِي بَكْرٍ رضى الله عنه تَطْلُبُ مِيرَاثَهَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ إِذَا أَطْعَمَ نَبِيًّا طُعْمَةً فَهِيَ لِلَّذِي يَقُومُ مِنْ بَعْدِهِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл ривоят қилди, Валид ибн Жумайъдан, у Абу Туфайлдан: У деди: Фотима розияллаҳу анҳо Абу Бакр розияллаҳу анҳунинг олдига келиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ўз меросини талаб қилди. У деди: Абу Бакр алайҳиссалом деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: ‹Албатта, Аллаҳ азза ва жалла бир набийга ризқ (мол) берса, у ундан кейин турадиган кишига тегишли бўлади.›»