حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ الثَّقَفِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ الأَسَدِيِّ، عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ - يَقُولُ كُنْتُ رَجُلاً إِذَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي وَإِذَا حَدَّثَنِي أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ قَالَ وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ عَبْدٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا فَيُحْسِنُ الطُّهُورَ ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلاَّ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ { وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Усмон ибн ал-Муғира ас-Сақафийдан, у Али ибн Робиъа ал-Асадийдан, у Асмо ибн ал-Ҳакам ал-Фазорийдан ривоят қилиб айтди: Мен Али розияллаҳу анҳунинг шундай деганини эшитдим: «Мен шундай одам эдимки, агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бир ҳадис эшитсам, Аллаҳ уни мени нафъ қилдиришни хоҳлаган миқдорда менга фойдали қиларди. Агар унинг саҳобаларидан бири менга ҳадис айтса, мен ундан қасам ичирардим, қасам ичса, уни тасдиқлардим. Менга Абу Бакр ривоят қилди — Абу Бакр розияллаҳу анҳу рост айтди — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганини айтди: ‹Биронта банда гуноҳ қилса-да, сўнг яхшилаб таҳорат олиб, туриб икки ракъат намоз ўқиб, сўнг Аллаҳдан мағфират сўраса, Аллаҳ албатта уни мағфират қилади›.» Сўнг у мана бу оятни ўқиди: ‹Ва улар бир фаҳш иш қилиб қўйсалар ёки ўз жонларига зулм қилсалар, Аллаҳни эслайдилар› — оятнинг охиригача.