حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، يَقُولُ إِنِّي كُنْتُ رَجُلاً إِذَا سَمِعْتُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي وَإِذَا حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ وَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ ثُمَّ يُصَلِّي ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلاَّ غَفَرَ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ : (وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ قَدْ رَوَاهُ شُعْبَةُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَرَفَعُوهُ وَرَوَاهُ مِسْعَرٌ وَسُفْيَانُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَلَمْ يَرْفَعَاهُ وَقَدْ رَوَاهُ بَعْضُهُمْ عَنْ مِسْعَرٍ فَأَوْقَفَهُ وَرَفَعَهُ بَعْضُهُمْ وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَأَوْقَفَهُ وَلاَ نَعْرِفُ لأَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ حَدِيثًا إِلاَّ هَذَا .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Усмон ибн ал-Муғирадан, у Алий ибн Рабииъадан, у Асмо ибн ал-Ҳакам ал-Фазорийдан (ривоят қилдики), у деди: Мен Алийни шундай деганини эшитдим: «Албатта, мен шундай киши эдимки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бирор ҳадис эшитсам, Аллаҳ мен учун нафини хоҳлаганча ундан менга наф берган. Унинг ашобларидан бир киши менга (ҳадис) ривоят қилса, мен уни қасам ичирдим. Қачон у менга қасам ичса, уни тасдиқладим. Менга Абу Бакр — Абу Бакр рост сўзлади — ривоят қилиб деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитдим: «Ҳеч бир киши йўқки, гуноҳ қилиб, сўнг туриб таҳорат олиб, сўнг намоз ўқиб, сўнг Аллаҳдан мағфират сўраса, Аллаҳ уни мағфират қилмасин (албатта мағфират қилади),» дедилар. Сўнг ушбу оятни ўқидилар: «Улар фоҳиша (ёмон) иш қилиб ёки ўзларига зулм қилиб қўйганларида, Аллаҳни эслаб, (гуноҳлари учун) мағфират сўрайдилар...» — оятнинг охиригача (Оли Имрон сураси, 135). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадисни Шуъба ва бошқа кўплар Усмон ибн ал-Муғирадан ривоят қилиб, уни марфуъ қилганлар (Набийга улаганлар). Мисъар ва Суфён эса уни Усмон ибн ал-Муғирадан ривоят қилиб, марфуъ қилмаганлар. Баъзилар буни Мисъардан ривоят қилиб мавқуф қилган, баъзилар марфуъ қилган. Суфён ас-Саврий буни Усмон ибн ал-Муғирадан ривоят қилиб мавқуф қилган. Биз Асмо ибн ал-Ҳакам учун бундан бошқа ҳадисни билмаймиз.