حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ وَاقِدٍ الْعُمَرِيُّ، عَنْ أَبِي نُصَيْرَةَ، عَنْ مَوْلًى، لأَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا أَصَرَّ مَنِ اسْتَغْفَرَ وَإِنْ عَادَ فِي الْيَوْمِ سَبْعِينَ مَرَّةً " .
Бизга Нуфайлий ривоят қилди, бизга Махлад ибн Язид ривоят қилди, бизга Усмон ибн Воқид Умарий Абу Нусайрадан, у Абу Бакр Сиддиқнинг бир мавлосидан, у Абу Бакр Сиддиқдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Истиғфор айтган киши (гуноҳда) қатъий туриб қолмаган бўлади, гарчи бир кунда етмиш марта (гуноҳга) қайтса ҳам», дедилар.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنِ الأَغَرِّ الْمُزَنِيِّ، - قَالَ مُسَدَّدٌ فِي حَدِيثِهِ وَكَانَتْ لَهُ صُحْبَةٌ - قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهُ لَيُغَانُ عَلَى قَلْبِي وَإِنِّي لأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ " .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ва Мусаддад ривоят қилиб, дедилар: бизга Ҳаммод Собитдан, у Абу Бурдадан, у Ағарр Музанийдан — Мусаддад ўз ҳадисида: у саҳобалик шарафига эга эди деди — ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, қалбимга (ғафлат) парда тортилади ва мен ҳар куни Аллаҳдан юз марта истиғфор айтаман», дедилар.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ مَالِكِ بْنِ مِغْوَلٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ إِنْ كُنَّا لَنَعُدُّ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَجْلِسِ الْوَاحِدِ مِائَةَ مَرَّةٍ " رَبِّ اغْفِرْ لِي وَتُبْ عَلَىَّ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ " .
Бизга Ҳасан ибн Алий ривоят қилди, бизга Абу Усома Молик ибн Миғвалдан, у Муҳаммад ибн Суқадан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга бир мажлисда юз марта: «Робби-ғфир ли ва туб алайя иннака антат-таввабур-роҳийм (Роббим, мени мағфират қил ва тавбамни қабул қил, албатта Сен тавбаларни кўп қабул қилувчи, меҳрибонсан)» деганларини санардик.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ الشَّنِّيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي عُمَرُ بْنُ مُرَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ بِلاَلَ بْنَ يَسَارِ بْنِ زَيْدٍ، مَوْلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُنِيهِ عَنْ جَدِّي أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ قَالَ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ غُفِرَ لَهُ وَإِنْ كَانَ فَرَّ مِنَ الزَّحْفِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳафс ибн Умар Шанний ривоят қилди, менга отам Умар ибн Мурра ривоят қилди, у деди: мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг мавлоси Билол ибн Ясор ибн Зайддан эшитдим, у деди: мен отамнинг менга буни бобомдан ривоят қилаётганини эшитдим, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитди: «Ким: ‹Астағфируллаҳаллазий ло илаҳа илла ҳувал-ҳайюл-қойюму ва атубу илайҳ (Ундан ўзга илоҳ йўқ, Ҳайй ва Қойюм бўлган Аллаҳдан мағфират сўрайман ва Унга тавба қиламан)› деса, унга мағфират қилинади, гарчи у жанг майдонидан қочган бўлса ҳам».
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ مُصْعَبٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَزِمَ الاِسْتِغْفَارَ جَعَلَ اللَّهُ لَهُ مِنْ كُلِّ ضِيقٍ مَخْرَجًا وَمِنْ كُلِّ هَمٍّ فَرَجًا وَرَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ " .
Бизга Ҳишом ибн Аммор ривоят қилди, бизга Валиду ибн Муслим ривоят қилди, бизга Ҳакам ибн Мусъаб ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Алий ибн Абдуллаҳ ибн Аббос отасидан ривоят қилдики, у унга Ибн Аббосдан ривоят қилди, у унга ривоят қилиб деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким истиғфорни ўзига лозим тутса, Аллаҳ унга ҳар бир тангликдан чиқиш йўлини, ҳар бир ғамдан қутулиш (хурсандчилик) ни қилади ва уни ўзи ўйламаган томондан ризқлантиради», дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، ح وَحَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - الْمَعْنَى - عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، قَالَ سَأَلَ قَتَادَةُ أَنَسًا أَىُّ دَعْوَةٍ كَانَ يَدْعُو بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَكْثَرَ قَالَ كَانَ أَكْثَرُ دَعْوَةٍ يَدْعُو بِهَا " اللَّهُمَّ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . وَزَادَ زِيَادٌ وَكَانَ أَنَسٌ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَدْعُوَ بِدَعْوَةٍ دَعَا بِهَا وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَدْعُوَ بِدُعَاءٍ دَعَا بِهَا فِيهَا .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулворис ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Зиёд ибн Айюб ривоят қилди, бизга Исмоил — маъно бир — Абдулазиз ибн Суҳайбдан ривоят қилди. У деди: Қатода Анасдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кўпроқ қайси дуо билан дуо қилардилар, деб сўради. У: У кўпроқ қиладиган дуоси: «Аллаҳумма роббано отина фид-дуня ҳасанатан ва фил-ахирати ҳасанатан ва қино азабан-нар (Аллаҳим, бизнинг Роббимиз, бизга дунёда яхшилик ва охиратда яхшилик бер ва бизни дўзах азобидан сақла)» эди, деди. Зиёд қўшди: Анас бир дуо билан дуо қилмоқчи бўлганида, уни шу (дуо) ичида айтарди, ва бир дуо қилмоқчи бўлганида, уни шу ичида айтарди.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدٍ الرَّمْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ سَأَلَ اللَّهَ الشَّهَادَةَ صَادِقًا بَلَّغَهُ اللَّهُ مَنَازِلَ الشُّهَدَاءِ وَإِنْ مَاتَ عَلَى فِرَاشِهِ " .
Бизга Язид ибн Холид ар-Ромлий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Шурайҳ ривоят қилди, у Абу Умама ибн Саҳл ибн Ҳунайфдан, у отасидан ривоят қилиб айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким Аллаҳдан содиқ қалб билан шаҳидликни сўраса, ҳатто ўз тўшагида вафот этса ҳам, Аллаҳ уни шаҳидлар даражаларига етказади», дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ الثَّقَفِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ الأَسَدِيِّ، عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ - يَقُولُ كُنْتُ رَجُلاً إِذَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي وَإِذَا حَدَّثَنِي أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ قَالَ وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ عَبْدٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا فَيُحْسِنُ الطُّهُورَ ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلاَّ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ { وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Усмон ибн ал-Муғира ас-Сақафийдан, у Али ибн Робиъа ал-Асадийдан, у Асмо ибн ал-Ҳакам ал-Фазорийдан ривоят қилиб айтди: Мен Али розияллаҳу анҳунинг шундай деганини эшитдим: «Мен шундай одам эдимки, агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бир ҳадис эшитсам, Аллаҳ уни мени нафъ қилдиришни хоҳлаган миқдорда менга фойдали қиларди. Агар унинг саҳобаларидан бири менга ҳадис айтса, мен ундан қасам ичирардим, қасам ичса, уни тасдиқлардим. Менга Абу Бакр ривоят қилди — Абу Бакр розияллаҳу анҳу рост айтди — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганини айтди: ‹Биронта банда гуноҳ қилса-да, сўнг яхшилаб таҳорат олиб, туриб икки ракъат намоз ўқиб, сўнг Аллаҳдан мағфират сўраса, Аллаҳ албатта уни мағфират қилади›.» Сўнг у мана бу оятни ўқиди: ‹Ва улар бир фаҳш иш қилиб қўйсалар ёки ўз жонларига зулм қилсалар, Аллаҳни эслайдилар› — оятнинг охиригача.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ مُسْلِمٍ، يَقُولُ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيُّ، عَنِ الصُّنَابِحِيِّ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخَذَ بِيَدِهِ وَقَالَ " يَا مُعَاذُ وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّكَ وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّكَ " . فَقَالَ " أُوصِيكَ يَا مُعَاذُ لاَ تَدَعَنَّ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ تَقُولُ اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ " . وَأَوْصَى بِذَلِكَ مُعَاذٌ الصُّنَابِحِيَّ وَأَوْصَى بِهِ الصُّنَابِحِيُّ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Умар ибн Майсара ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Язид ал-Муқри ривоят қилди, бизга Ҳайва ибн Шурайҳ ривоят қилиб айтди: Мен Уқба ибн Муслимнинг шундай деганини эшитдим: Менга Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулий, у Сунобиҳийдан, у Муоз ибн Жабалдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қўлидан ушлаб: «Эй Муоз, Аллаҳга қасамки, мен сени яхши кўраман, Аллаҳга қасамки, мен сени яхши кўраман», дедилар. Сўнг: «Эй Муоз, мен сенга васият қиламан, ҳар намознинг охирида: ‹Аллаҳумма аъинний алаа зикрика ва шукрика ва ҳусни ибодатик (Эй Аллаҳ, Сени зикр қилиш, Сенга шукр қилиш ва Сенга чиройли ибодат қилишда менга ёрдам бер)› дейишни асло тарк этма», дедилар. Муоз буни Сунобиҳийга васият қилди, Сунобиҳий эса буни Абу Абдурраҳмонга васият қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمُرَادِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ حُنَيْنَ بْنَ أَبِي حَكِيمٍ، حَدَّثَهُ عَنْ عُلَىِّ بْنِ رَبَاحٍ اللَّخْمِيِّ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقْرَأَ بِالْمُعَوِّذَاتِ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ал-Муродий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у Лайс ибн Саъддан ривоят қилдики, Ҳунайн ибн Абу Ҳаким унга Улай ибн Робоҳ ал-Лахмийдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилиб айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга ҳар намоз охирида Муъаввизатлар (яъни паноҳ тилаш суралари)ни ўқишни буюрдилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ سُوَيْدٍ السَّدُوسِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ يَدْعُوَ ثَلاَثًا وَيَسْتَغْفِرَ ثَلاَثًا .
Бизга Аҳмад ибн Али ибн Сувайд ас-Садусий ривоят қилди, бизга Абу Довуд ривоят қилди, у Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Амр ибн Маймундан, у Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уч марта дуо қилиш ва уч марта истиғфор айтишни яхши кўрар эдилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ هِلاَلٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنِ ابْنِ جَعْفَرٍ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ، قَالَتْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ أُعَلِّمُكِ كَلِمَاتٍ تَقُولِينَهُنَّ عِنْدَ الْكَرْبِ أَوْ فِي الْكَرْبِ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لاَ أُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا هِلاَلٌ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَابْنُ جَعْفَرٍ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Довуд ривоят қилди, у Абдулазиз ибн Умардан, у Ҳилолдан, у Умар ибн Абдулазиздан, у Ибн Жаъфардан, у Асмо бинт Умайсдан ривоят қилди, у айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сенга кулфат пайтида ёки кулфат ичида айтадиган калималарни ўргатайми? Аллаҳу Аллаҳу роббий лаа ушрику биҳи шайъа (Аллаҳ, Аллаҳ менинг Роббим, мен Унга ҳеч нарсани шерик қилмайман)», дедилар. Абу Довуд айтди: Бу Ҳилол — Умар ибн Абдулазизнинг мавлоси, Ибн Жаъфар эса Абдуллаҳ ибн Жаъфардир.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، وَعَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، وَسَعِيدٍ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، أَنَّ أَبَا مُوسَى الأَشْعَرِيَّ، قَالَ كُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَلَمَّا دَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ كَبَّرَ النَّاسُ وَرَفَعُوا أَصْوَاتَهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا إِنَّ الَّذِي تَدْعُونَهُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ أَعْنَاقِ رِكَابِكُمْ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا مُوسَى أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ " . فَقُلْتُ وَمَا هُوَ قَالَ " لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, у Собитдан, Али ибн Зайдан ва Саъид ал-Журайрийдан, улар Абу Усмон ан-Наҳдийдан ривоят қилдиларки, Абу Мусо ал-Ашъарий айтди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бир сафарда эдим. Мадинага яқинлашганларида одамлар такбир айтиб, овозларини кўтардилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй одамлар, сиз кар ёки йўқ (ғойиб) зотни чақираётганингиз йўқ. Албатта, сиз чақираётган Зот сизлар билан уловларингизнинг бўйинлари орасидадир», дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Абу Мусо, сенга жаннат хазиналаридан бир хазинани кўрсатайми?», дедилар. Мен: «У нима?» дедим. У: «Лаа ҳавла ва лаа қуввата иллаа биллаҳ (Аллаҳдан ўзга куч ва қудрат йўқ)», дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، أَنَّهُمْ كَانُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُمْ يَتَصَعَّدُونَ فِي ثَنِيَّةٍ فَجَعَلَ رَجُلٌ كُلَّمَا عَلاَ الثَّنِيَّةَ نَادَى لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ . فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكُمْ لاَ تُنَادُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا " . ثُمَّ قَالَ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ " . فَذَكَرَ مَعْنَاهُ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Сулаймон ат-Таймий ривоят қилди, у Абу Усмондан, у Абу Мусо ал-Ашъарийдан ривоят қилдики, улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлганларида бир довонга кўтарилаётган эдилар. Бир киши довонга ҳар кўтарилганида: «Лаа илаҳа иллаллаҳ валлаҳу акбар (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Аллаҳ буюкдир)», деб овоз чиқарарди. Шунда Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сиз кар ёки йўқ (ғойиб) зотни чақираётганингиз йўқ», дедилар. Сўнг: «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс», дедилар. Сўнг унинг мазмунини зикр қилди.
حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، مَحْبُوبُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْفَزَارِيُّ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، بِهَذَا الْحَدِيثِ وَقَالَ فِيهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَيُّهَا النَّاسُ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ " .
Бизга Абу Солиҳ Маҳбуб ибн Мусо ривоят қилди, бизга Абу Ишоқ ал-Фазорий хабар берди, у Осимдан, у Абу Усмондан, у Абу Мусодан ушбу ҳадисни ривоят қилди ва унда шундай деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй одамлар, ўзларингизга раҳм қилинглар (овозларингизни пасайтиринглар)», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْحُسَيْنِ، زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ شُرَيْحٍ الإِسْكَنْدَرَانِيُّ، حَدَّثَنِي أَبُو هَانِئٍ الْخَوْلاَنِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا عَلِيٍّ الْجَنْبِيَّ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ قَالَ رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبًّا وَبِالإِسْلاَمِ دِينًا وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ ривоят қилди, бизга Абул Ҳусайн Зайд ибн ал-Ҳубоб ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Шурайҳ ал-Искандароний ривоят қилди, менга Абу Ҳони ал-Хавлоний ривоят қилдики, у Абу Али ал-Жанбийдан эшитди, у эса Абу Саъид ал-Худрийдан эшитдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким ‹Розийту биллаҳи роббан ва бил-ислаами дийнан ва би-Муҳаммадин расулан (Мен Аллаҳни Робб, Исломни Дийн, Муҳаммадни Расул деб рози бўлдим)› деса, унга жаннат вожиб бўлади», дедилар.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ صَلَّى عَلَىَّ وَاحِدَةً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ عَشْرًا " .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Атакий ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, у Ало ибн Абдурраҳмондан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким менга бир марта саловот айтса, Аллаҳ унга ўн марта саловот айтади», дедилар.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ الْجُعْفِيُّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ، عَنْ أَبِي الأَشْعَثِ الصَّنْعَانِيِّ، عَنْ أَوْسِ بْنِ أَوْسٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ أَفْضَلِ أَيَّامِكُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَأَكْثِرُوا عَلَىَّ مِنَ الصَّلاَةِ فِيهِ فَإِنَّ صَلاَتَكُمْ مَعْرُوضَةٌ عَلَىَّ " . قَالَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكَيْفَ تُعْرَضُ صَلاَتُنَا عَلَيْكَ وَقَدْ أَرِمْتَ قَالَ يَقُولُونَ بَلِيتَ . قَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى حَرَّمَ عَلَى الأَرْضِ أَجْسَادَ الأَنْبِيَاءِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ " .
Бизга Ҳасан ибн Али ривоят қилди, бизга Ҳусайн ибн Али ал-Жуъфий ривоят қилди, у Абдурраҳмон ибн Язид ибн Жобирдан, у Абул Ашъас ас-Санъонийдан, у Авс ибн Авсдан ривоят қилиб айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, кунларингизнинг энг афзали жума кунидир. Бас, унда менга кўп саловот айтинглар, чунки сизларнинг саловотингиз менга арз қилинади», дедилар. (Авс) айтди: Улар: «Эй Расулуллаҳ, сиз чириб кетганингиздан кейин бизнинг саловотимиз қандай қилиб сизга арз қилинади?» дедилар — яъни ‹аримта› деб чириб кетишни назарда тутиб. У: «Албатта, Аллаҳ табарока ва таоло ер юзига пайғамбарларнинг жасадларини (чиришни) ҳаром қилган, Аллаҳ уларга саловот айтсин», дедилар.