حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، أَنَّهُمْ كَانُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُمْ يَتَصَعَّدُونَ فِي ثَنِيَّةٍ فَجَعَلَ رَجُلٌ كُلَّمَا عَلاَ الثَّنِيَّةَ نَادَى لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ . فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكُمْ لاَ تُنَادُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا " . ثُمَّ قَالَ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ " . فَذَكَرَ مَعْنَاهُ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Сулаймон ат-Таймий ривоят қилди, у Абу Усмондан, у Абу Мусо ал-Ашъарийдан ривоят қилдики, улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлганларида бир довонга кўтарилаётган эдилар. Бир киши довонга ҳар кўтарилганида: «Лаа илаҳа иллаллаҳ валлаҳу акбар (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Аллаҳ буюкдир)», деб овоз чиқарарди. Шунда Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сиз кар ёки йўқ (ғойиб) зотни чақираётганингиз йўқ», дедилар. Сўнг: «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс», дедилар. Сўнг унинг мазмунини зикр қилди.