حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَجَعَلَ النَّاسُ يَجْهَرُونَ بِالتَّكْبِيرِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيُّهَا النَّاسُ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ إِنَّكُمْ لَيْسَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا إِنَّكُمْ تَدْعُونَ سَمِيعًا قَرِيبًا وَهُوَ مَعَكُمْ " . قَالَ وَأَنَا خَلْفَهُ وَأَنَا أَقُولُ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ فَقَالَ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ " . فَقُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " قُلْ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ " .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл ва Абу Муовия Осимдан, у Абу Усмондан, у Абу Мусодан ривоят қилдилар. У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда эдик. Одамлар такбирни овоз чиқариб айта бошладилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй одамлар, ўзларингизга енгиллик қилинглар! Зеро, сизлар кар ёки йўқ (ғойиб) зотга дуо қилаётганингиз йўқ, сизлар эшитувчи, яқин зотга дуо қиляпсиз ва У сиз билан биргадир» дедилар. У деди: Мен у зотнинг ортларида эдим ва: «Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ» дер эдим. Шунда у зот: «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс, сени жаннат хазиналаридан бир хазинага йўллаб қўяйми?» дедилар. Мен: «Албатта, ё Расулуллаҳ» дедим. У зот: «‹Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ (Аллаҳдан ўзга қудрат ва куч йўқдир)› деб айт» дедилар.