Зикрда овозни пасайтиришнинг мустаҳаблиги

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَجَعَلَ النَّاسُ يَجْهَرُونَ بِالتَّكْبِيرِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَيُّهَا النَّاسُ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ إِنَّكُمْ لَيْسَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا إِنَّكُمْ تَدْعُونَ سَمِيعًا قَرِيبًا وَهُوَ مَعَكُمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَأَنَا خَلْفَهُ وَأَنَا أَقُولُ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ فَقَالَ ‏"‏ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ قُلْ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл ва Абу Муовия Осимдан, у Абу Усмондан, у Абу Мусодан ривоят қилдилар. У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда эдик. Одамлар такбирни овоз чиқариб айта бошладилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй одамлар, ўзларингизга енгиллик қилинглар! Зеро, сизлар кар ёки йўқ (ғойиб) зотга дуо қилаётганингиз йўқ, сизлар эшитувчи, яқин зотга дуо қиляпсиз ва У сиз билан биргадир» дедилар. У деди: Мен у зотнинг ортларида эдим ва: «Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ» дер эдим. Шунда у зот: «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс, сени жаннат хазиналаридан бир хазинага йўллаб қўяйми?» дедилар. Мен: «Албатта, ё Расулуллаҳ» дедим. У зот: «‹Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ (Аллаҳдан ўзга қудрат ва куч йўқдир)› деб айт» дедилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَأَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ جَمِيعًا عَنْ حَفْصِ بْنِ، غِيَاثٍ عَنْ عَاصِمٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ ‏.‏

Бизга ибн Нумайр, Ишоқ ибн Иброҳим ва Абу Саъид ал-Ашажж — барчаси Ҳафс ибн Ғиёсдан, у Осимдан ушбу иснод билан шунга ўхшаш ривоят қилдилар.

حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - حَدَّثَنَا التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، أَنَّهُمْ كَانُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُمْ يَصْعَدُونَ فِي ثَنِيَّةٍ - قَالَ - فَجَعَلَ رَجُلٌ كُلَّمَا عَلاَ ثَنِيَّةً نَادَى لاَ إِلَهَ إِلاَ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ - قَالَ - فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّكُمْ لاَ تُنَادُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقَالَ ‏"‏ يَا أَبَا مُوسَى - أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ - أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ مِنْ كَنْزِ الْجَنَّةِ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ مَا هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏"‏ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Абу Комил Фузайл ибн Ҳусайн ривоят қилди, бизга Язид — яъни ибн Зурайъ — ривоят қилди, бизга ат-Таймий Абу Усмондан, у Абу Мусодан ривоят қилди: Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдилар ва улар бир довонга (тоғ йўлига) кўтарилаётган эдилар. У деди: Бир киши ҳар довонга кўтарилганда: «Ло илаҳа иллаллаҳ, валлаҳу акбар» деб нидо қила бошлади. У деди: Шунда Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлар кар ёки йўқ (ғойиб) зотга нидо қилаётганингиз йўқ» дедилар. У деди: Сўнг у зот: «Эй Абу Мусо — ёки: эй Абдуллаҳ ибн Қайс — сени жаннат хазинасидан бир калимага йўллаб қўяйми?» дедилар. Мен: «У нима, ё Расулуллаҳ?» дедим. У зот: «Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ» дедилар.

وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، عَنْ أَبِيهِ، حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ نَحْوَهُ ‏.‏

Ва бизга уни Муҳаммад ибн Абдул Аъло ривоят қилди, бизга ал-Муътамир отасидан ривоят қилди, бизга Абу Усмон Абу Мусодан ривоят қилди. У деди: Бир пайтлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам... — сўнг шунга ўхшаш зикр қилди.

حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ هِشَامٍ، وَأَبُو الرَّبِيعِ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي، عُثْمَانَ عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ ‏.‏ فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ عَاصِمٍ ‏.‏

Бизга Халаф ибн Ҳишом ва Абу Рабийъ ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Ҳаммод ибн Зайд Айюбдан, у Абу Усмондан, у Абу Мусодан ривоят қилди. У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда эдик — сўнг Осим ҳадисига ўхшаш зикр қилди.

وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ ‏.‏ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ ‏ "‏ وَالَّذِي تَدْعُونَهُ أَقْرَبُ إِلَى أَحَدِكُمْ مِنْ عُنُقِ رَاحِلَةِ أَحَدِكُمْ ‏"‏ ‏.‏ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِهِ ذِكْرُ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ‏.‏

Ва бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга ас-Сақафий хабар берди, бизга Холид ал-Ҳаззў Абу Усмондан, у Абу Мусодан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотда эдик — сўнг ҳадисни зикр қилди ва унда: «Сизлар дуо қилаётган Зот сизлардан бирингизга унинг уловининг бўйнидан ҳам яқинроқдир» деди. Унинг ҳадисида «Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ» зикри йўқ.

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، - وَهُوَ ابْنُ غِيَاثٍ - حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ - أَوْ قَالَ - عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ بَلَى ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга ан-Назр ибн Шумайл хабар берди, бизга Усмон — у ибн Ғиёсдир — ривоят қилди, бизга Абу Усмон Абу Мусо ал-Ашъарийдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сени жаннат хазиналаридан бир калимага — ёки: жаннат хазиналаридан бир хазинага — йўллаб қўяйми?» дедилар. Мен: «Албатта» дедим. Шунда у зот: «Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ» дедилар.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي قَالَ ‏ "‏ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَبِيرًا - وَقَالَ قُتَيْبَةُ كَثِيرًا - وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Қутайба ибн Саъид ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди. (ҳ) Ва бизга Муҳаммад ибн Румҳ ривоят қилди, бизга ал-Лайс Язид ибн Аби Ҳабибдан, у Абул Хайрдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан, у Абу Бакрдан хабар берди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Менга намозимда дуо қиладиган бир дуо ўргатинг» деди. У зот: «Айт: ‹Аллаҳимма инний золамту нафсий зулман кабийра — Қутайба: касийра (кўп) деди — ва ло яғфируз зунууба илла анта, фағфирлий мағфиротан мин индик вар-ҳамний иннака антал ғафурур раҳийм (Аллаҳим, мен ўзимга катта зулм қилдим, гуноҳларни Сендан ўзга ҳеч ким кечирмайди, бас, мени Ўз ҳузурингдан бир мағфират билан мағфират қил ва менга раҳм қил, албатта Сен мағфиратли ва раҳмлисан)›» дедилар.