حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا حَضَرَ أُحُدٌ دَعَانِي أَبِي مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ مَا أُرَانِي إِلاَّ مَقْتُولاً فِي أَوَّلِ مَنْ يُقْتَلُ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَإِنِّي لاَ أَتْرُكُ بَعْدِي أَعَزَّ عَلَىَّ مِنْكَ، غَيْرَ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَإِنَّ عَلَىَّ دَيْنًا فَاقْضِ، وَاسْتَوْصِ بِأَخَوَاتِكَ خَيْرًا. فَأَصْبَحْنَا فَكَانَ أَوَّلَ قَتِيلٍ، وَدُفِنَ مَعَهُ آخَرُ فِي قَبْرٍ، ثُمَّ لَمْ تَطِبْ نَفْسِي أَنْ أَتْرُكَهُ مَعَ الآخَرِ فَاسْتَخْرَجْتُهُ بَعْدَ سِتَّةِ أَشْهُرٍ، فَإِذَا هُوَ كَيَوْمِ وَضَعْتُهُ هُنَيَّةً غَيْرَ أُذُنِهِ.
Мусаддад бизга айтди: Бишр ибн Муфаззал бизга хабар берди: Ҳусайн Муаллим бизга айтди, Атодан, у Жобир розияллаҳу анҳудан: У деди: Уҳуд (жанги) етиб келганида, отам мени кечаси чақириб: ‹Мен ўзимни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан биринчи ўлдирилувчилар қаторида ўлдириладиган деб кўряпман. Мен ўзимдан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жонидан бошқа сендан азизроқ (кишини) қолдирмайман. Менинг зиммамда қарз бор, уни адо эт, опа-сингилларингга яхшилик (қилишни) васият қил› деди. Биз тонгга чиқдик, у биринчи ўлдирилган (киши) бўлди, у билан бирга бошқа бири бир қабрда дафн қилинди. Сўнг мен уни бошқаси билан (бирга) қолдиришга кўнглим чопмади, мен уни олти ойдан кейин (қабридан) чиқардим — қарасам у мени қўйган кунимдек — қулогидан бошқа (жойи ўзгармаган) эди.