حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ حُفْرَتَهُ فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ، فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ، وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ، وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ، فَاللَّهُ أَعْلَمُ، وَكَانَ كَسَا عَبَّاسًا قَمِيصًا. قَالَ سُفْيَانُ وَقَالَ أَبُو هَارُونَ وَكَانَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَمِيصَانِ، فَقَالَ لَهُ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلْبِسْ أَبِي قَمِيصَكَ الَّذِي يَلِي جِلْدَكَ. قَالَ سُفْيَانُ فَيُرَوْنَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَلْبَسَ عَبْدَ اللَّهِ قَمِيصَهُ مُكَافَأَةً لِمَا صَنَعَ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Амр деди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Убаййга — у ўз чуқурига (қабрга) киритилганидан кейин — келдилар, у ҳақда буюрди, у чиқарилди. У зот уни икки тиззаси узра қўйди, унга ўз сўлагидан (тупугидан) пуфлади ва унга ўз кўйлагини кийдирди. Аллаҳ билувчироқдир. У (аввал) Аббосга бир кўйлак кийдирган эди. Суфён деди: Абу Ҳорун деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламда икки кўйлак бор эди. Ибн Абдуллаҳ у зотга: ‹Ё Расулуллаҳ, отамга терингизга тегиб турган кўйлагингизни кийдиринг› деди. Суфён деди: Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳга ўз кўйлагини — (у Аббосга) қилган (яхшилигига) мукофот сифатида кийдирди деб ўйлайди.