باب هَلْ يُخْرَجُ الْمَيِّتُ مِنَ الْقَبْرِ وَاللَّحْدِ لِعِلَّةٍ
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ حُفْرَتَهُ فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ، فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ، وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ، وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ، فَاللَّهُ أَعْلَمُ، وَكَانَ كَسَا عَبَّاسًا قَمِيصًا. قَالَ سُفْيَانُ وَقَالَ أَبُو هَارُونَ وَكَانَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَمِيصَانِ، فَقَالَ لَهُ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلْبِسْ أَبِي قَمِيصَكَ الَّذِي يَلِي جِلْدَكَ. قَالَ سُفْيَانُ فَيُرَوْنَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَلْبَسَ عَبْدَ اللَّهِ قَمِيصَهُ مُكَافَأَةً لِمَا صَنَعَ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Амр деди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Убаййга — у ўз чуқурига (қабрга) киритилганидан кейин — келдилар, у ҳақда буюрди, у чиқарилди. У зот уни икки тиззаси узра қўйди, унга ўз сўлагидан (тупугидан) пуфлади ва унга ўз кўйлагини кийдирди. Аллаҳ билувчироқдир. У (аввал) Аббосга бир кўйлак кийдирган эди. Суфён деди: Абу Ҳорун деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламда икки кўйлак бор эди. Ибн Абдуллаҳ у зотга: ‹Ё Расулуллаҳ, отамга терингизга тегиб турган кўйлагингизни кийдиринг› деди. Суфён деди: Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳга ўз кўйлагини — (у Аббосга) қилган (яхшилигига) мукофот сифатида кийдирди деб ўйлайди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا حَضَرَ أُحُدٌ دَعَانِي أَبِي مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ مَا أُرَانِي إِلاَّ مَقْتُولاً فِي أَوَّلِ مَنْ يُقْتَلُ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَإِنِّي لاَ أَتْرُكُ بَعْدِي أَعَزَّ عَلَىَّ مِنْكَ، غَيْرَ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَإِنَّ عَلَىَّ دَيْنًا فَاقْضِ، وَاسْتَوْصِ بِأَخَوَاتِكَ خَيْرًا. فَأَصْبَحْنَا فَكَانَ أَوَّلَ قَتِيلٍ، وَدُفِنَ مَعَهُ آخَرُ فِي قَبْرٍ، ثُمَّ لَمْ تَطِبْ نَفْسِي أَنْ أَتْرُكَهُ مَعَ الآخَرِ فَاسْتَخْرَجْتُهُ بَعْدَ سِتَّةِ أَشْهُرٍ، فَإِذَا هُوَ كَيَوْمِ وَضَعْتُهُ هُنَيَّةً غَيْرَ أُذُنِهِ.
Мусаддад бизга айтди: Бишр ибн Муфаззал бизга хабар берди: Ҳусайн Муаллим бизга айтди, Атодан, у Жобир розияллаҳу анҳудан: У деди: Уҳуд (жанги) етиб келганида, отам мени кечаси чақириб: ‹Мен ўзимни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан биринчи ўлдирилувчилар қаторида ўлдириладиган деб кўряпман. Мен ўзимдан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жонидан бошқа сендан азизроқ (кишини) қолдирмайман. Менинг зиммамда қарз бор, уни адо эт, опа-сингилларингга яхшилик (қилишни) васият қил› деди. Биз тонгга чиқдик, у биринчи ўлдирилган (киши) бўлди, у билан бирга бошқа бири бир қабрда дафн қилинди. Сўнг мен уни бошқаси билан (бирга) қолдиришга кўнглим чопмади, мен уни олти ойдан кейин (қабридан) чиқардим — қарасам у мени қўйган кунимдек — қулогидан бошқа (жойи ўзгармаган) эди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَامِرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دُفِنَ مَعَ أَبِي رَجُلٌ فَلَمْ تَطِبْ نَفْسِي حَتَّى أَخْرَجْتُهُ فَجَعَلْتُهُ فِي قَبْرٍ عَلَى حِدَةٍ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Саъид ибн Омир бизга айтди, Шуъбадан, у Ибн Абу Нажиҳдан, у Атодан, у Жобир розияллаҳу анҳудан: У деди: Отам билан бирга бир киши дафн қилинган эди. Мен уни (қабридан) чиқариб, алоҳида бир қабрга қўйгунимча кўнглим тинчимади.