حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ عَمِّي أَنَسُ بْنُ النَّضْرِ سُمِّيتُ بِهِ لَمْ يَشْهَدْ بَدْرًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَبُرَ عَلَيْهِ فَقَالَ أَوَّلُ مَشْهَدٍ شَهِدَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غِبْتُ عَنْهُ أَمَا وَاللَّهِ لَئِنْ أَرَانِيَ اللَّهُ مَشْهَدًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَرَيَنَّ اللَّهُ مَا أَصْنَعُ . قَالَ فَهَابَ أَنْ يَقُولَ غَيْرَهَا فَشَهِدَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ أُحُدٍ مِنَ الْعَامِ الْقَابِلِ فَاسْتَقْبَلَهُ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ يَا أَبَا عَمْرٍو أَيْنَ قَالَ وَاهًا لِرِيحِ الْجَنَّةِ أَجِدُهَا دُونَ أُحُدٍ فَقَاتَلَ حَتَّى قُتِلَ فَوُجِدَ فِي جَسَدِهِ بِضْعٌ وَثَمَانُونَ مِنْ بَيْنِ ضَرْبَةٍ وَطَعْنَةٍ وَرَمْيَةٍ فَقَالَتْ عَمَّتِي الرُّبَيِّعُ بِنْتُ النَّضْرِ فَمَا عَرَفْتُ أَخِي إِلاَّ بِبَنَانِهِ . وَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةَُ : (رجالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ривоят қилди, у деди: бизга Сулаймон ибн ал-Муғийра хабар берди, Собитдан, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: амаким — мен унинг номи билан аталган — Анас ибн ан-Назр Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Бадрда (жангда) қатнашмаган эди. Бу унга оғир ботди ва у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қатнашган биринчи жангдан мен ғойиб бўлдим. Огоҳ бўл, Аллаҳга қасамки, агар Аллаҳ менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан (бирга) бир жангни кўрсатса, Аллаҳ мен нима қилишимни албатта кўрур,» деди. У деди: у бундан ўзга (гап) айтишдан қўрқди. Кейинги йили у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга Уҳуд куни (жангда) қатнашди. Унга Саъд ибн Муоз дуч келди ва: «Эй Абу Амр, қаёққа?» деди. У: «Воҳ, жаннатнинг ҳидидан! Мен уни Уҳуд (тоғи) томонда ҳис қиляпман,» деди. Сўнг у ўлдирилгунча жанг қилди. Унинг танасида қилич зарбаси, найза санчиш ва ўқ (яраси) (аралаш) саксон нечта (яра) топилди. Аммам Рубаййиъ бинти ан-Назр деди: «Мен акамни фақат бармоқ учларидан танидим.» Ва бу оят нозил бўлди: «(Мўминлар орасида) Аллаҳга берган аҳдларига содиқ қолган кишилар бордир. Бас, улардан (аҳдига) вафо қилиб (шаҳид бўлган)и ҳам, кутаётгани ҳам бор. Улар (аҳдини) сира ўзгартиргани йўқ» (Аҳзоб сураси, 23). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.