1917-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَتَى عَلْقَمَةُ الشَّامَ فَدَخَلَ مَسْجِدًا فَصَلَّى فِيهِ ثُمَّ قَامَ إِلَى حَلْقَةٍ فَجَلَسَ فِيهَا - قَالَ - فَجَاءَ رَجُلٌ فَعَرَفْتُ فِيهِ تَحَوُّشَ الْقَوْمِ وَهَيْئَتَهُمْ . قَالَ فَجَلَسَ إِلَى جَنْبِي ثُمَّ قَالَ أَتَحْفَظُ كَمَا كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَقْرَأُ فَذَكَرَ بِمِثْلِهِ .
Иброҳим айтди: Алқама Шомга келди ва бир масжидга кирди, унда намоз ўқиди, кейин бир ҳалқа (даврага) бориб унда ўтирди. Бир киши келди; мен унда қавмнинг ҳурмати (тоза, сокин ҳолати) ва кўринишини таниди м. У менинг янимга ўтирди, кейин: «Сен Абдуллаҳ ўқиганидек (ёдда) сақлайсанми?» деди — кейин худди шу мислини зикр қилди.