حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ، وَفَرَسٌ لَهُ مَرْبُوطٌ فِي الدَّارِ، فَجَعَلَ يَنْفِرُ، فَخَرَجَ الرَّجُلُ فَنَظَرَ فَلَمْ يَرَ شَيْئًا، وَجَعَلَ يَنْفِرُ، فَلَمَّا أَصْبَحَ ذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " تِلْكَ السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ بِالْقُرْآنِ ".
Убайдуллаҳ ибн Мусо, Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Бародан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир киши (Қуръан) ўқиётган эди, унинг оти ҳовлида боғланган эди. (От) ҳурка бошлади. Киши чиқиб қаради, ҳеч нарсани кўрмади, (от) ҳамон ҳуркарди. Тонг отганда буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтди. У: «Ўша сакийна (осойишталик) Қуръан билан нозил бўлган эди» дедилар.