حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، سَمِعَ ابْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، يُخْبِرُ ابْنَ عُمَرَ أَنَّ أَبَاهُ، أَخْبَرَهُ أَنَّ جَارِيَةً لَهُمْ كَانَتْ تَرْعَى غَنَمًا بِسَلْعٍ، فَأَبْصَرَتْ بِشَاةٍ مِنْ غَنَمِهَا مَوْتًا، فَكَسَرَتْ حَجَرًا فَذَبَحَتْهَا، فَقَالَ لأَهْلِهِ لاَ تَأْكُلُوا حَتَّى آتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَسْأَلَهُ، أَوْ حَتَّى أُرْسِلَ إِلَيْهِ مَنْ يَسْأَلُهُ. فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَوْ بَعَثَ إِلَيْهِ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِأَكْلِهَا.
Муҳаммад ибн Абу Бакр, Муътамирдан, у Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан ривоят қилади: У Каъб ибн Моликнинг ўғлини Ибн Умарга хабар бераётганини эшитди: Отаси (Каъб) унга хабар берди: Уларнинг бир чўриси Салъ (тоғи)да қўй боқар эди. У ўз қўйларидан бирини ўлим (хавфи)да кўриб (касал бўлиб қолганини кўриб), бир тош синдириб, уни бўғизлади. (Каъб) ўз аҳлига: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб, ундан сўрамагунимча — ёки унга сўровчи юбормагунимча — еманглар, деди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келди — ёки унга (одам) юборди — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ейишни буюрдилар.