حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ بَحِيرٍ، - هُوَ ابْنُ سَعْدٍ - عَنْ خَالِدٍ، عَنْ بَعْضِ، أَصْحَابِ النَّبِيِّ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى رَجُلاً يُصَلِّي وَفِي ظَهْرِ قَدَمِهِ لُمْعَةٌ قَدْرُ الدِّرْهَمِ لَمْ يُصِبْهَا الْمَاءُ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُعِيدَ الْوُضُوءَ وَالصَّلاَةَ .
Бизга Ҳайва ибн Шурайҳ ривоят қилди, бизга Бақийя, Баҳирдан — у ибн Саъд — у Холиддан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқиётган бир кишини кўрдилар, унинг оёғи усти томонида дирҳам қадар сув тегмаган жой бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга таҳоратни ва намозни қайтаришни буюрдилар.