وَزَادَ أَبُو مَعْمَرٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَخْبَرَنِي أَخِي، قَتَادَةُ بْنُ النُّعْمَانِ أَنَّ رَجُلاً، قَامَ فِي زَمَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ مِنَ السَّحَرِ {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} لاَ يَزِيدُ عَلَيْهَا، فَلَمَّا أَصْبَحْنَا أَتَى رَجُلٌ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ.
Абу Маъмар (қўшимча қилди): Бизга Исмоил ибн Жаъфар, у Молик ибн Анасдан, у Абдураҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Абдураҳмон ибн Абу Саъсаъадан, у отасидан, у Абу Саид Худрийдан айтиб берди: Менга акам Қатода ибн Нуъмон хабар берди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида саҳар пайтида туриб «Қул ҳуваллаҳу аҳад» (сурасини) ўқирди, унга (бошқа) қўшмас эди. Тонг отганимизда бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келди, шунга ўхшас (зикр қилди).