حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ جَيْشًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً، فَأَوْقَدَ نَارًا وَقَالَ ادْخُلُوهَا. فَأَرَادُوا أَنْ يَدْخُلُوهَا، وَقَالَ آخَرُونَ إِنَّمَا فَرَرْنَا مِنْهَا، فَذَكَرُوا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِلَّذِينَ أَرَادُوا أَنْ يَدْخُلُوهَا " لَوْ دَخَلُوهَا لَمْ يَزَالُوا فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ". وَقَالَ لِلآخَرِينَ " لاَ طَاعَةَ فِي مَعْصِيَةٍ، إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ ".
Али (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир қўшин юборди ва уларга бир кишини амир қилди. У (амир) олов ёқди ва: "Унга киринглар" деди. (Баъзилари) унга кирмоқчи бўлди, бошқалари: "Биз ундан (оловдан) қочган эдик-ку" дедилар. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилинди. У унга кирмоқчи бўлганларга: "Агар унга кирганларида, қиёмат кунигача ундан чиқмас эдилар" деди. Бошқаларига эса: "Гуноҳда итоат йўқ, итоат фақат маъруфдадир" деди.