بَابُ مَا جَاءَ فِي إِجَازَةِ خَبَرِ الْوَاحِدِ الصَّدُوقِ فِي الأَذَانِ وَالصَّلاَةِ وَالصَّوْمِ وَالْفَرَائِضِ وَالأَحْكَامِ
حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ صَلَّى نَحْوَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ، أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُحِبُّ أَنْ يُوَجَّهَ إِلَى الْكَعْبَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا} فَوُجِّهَ نَحْوَ الْكَعْبَةِ، وَصَلَّى مَعَهُ رَجُلٌ الْعَصْرَ، ثُمَّ خَرَجَ فَمَرَّ عَلَى قَوْمٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ هُوَ يَشْهَدُ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّهُ قَدْ وُجِّهَ إِلَى الْكَعْبَةِ. فَانْحَرَفُوا وَهُمْ رُكُوعٌ فِي صَلاَةِ الْعَصْرِ.
Баро айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Мадинага келганида, Байтул Мақдис томонга ўн олти ёки ўн етти ой намоз ўқиди, лекин у Каъбага юзланишни яхши кўрар эди. Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта Биз юзингнинг осмонга (кўп) бурилишини кўриб турибмиз, бас, Биз сени ўзинг рози бўладиган қиблага қаратамиз» (оят) нозил қилди. У Каъба томонга қаратилди. У билан бир киши аср (намозини) ўқиди, кейин чиқиб, ансордан бир қавм янидан ўтди ва: "У гувоҳлик берадики, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқиди ва Каъбага юзлантирилди" деди. Шунда улар — аср намозида рукуъда турган ҳолда — (Каъба томонга) бурилдилар.
حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ أَسْقِي أَبَا طَلْحَةَ الأَنْصَارِيَّ وَأَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ وَأُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ شَرَابًا مِنْ فَضِيخٍ وَهْوَ تَمْرٌ فَجَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ الْخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أَنَسُ قُمْ إِلَى هَذِهِ الْجِرَارِ فَاكْسِرْهَا، قَالَ أَنَسٌ فَقُمْتُ إِلَى مِهْرَاسٍ لَنَا فَضَرَبْتُهَا بِأَسْفَلِهِ حَتَّى انْكَسَرَتْ.
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) айтди: Мен Абу Талҳа ал-Ансорий, Абу Убайда ибн ал-Жарроҳ ва Убай ибн Каъбга фазих — бу (ачиган) хурмо (шароби) — дан ичимлик қуйиб берар эдим. Бирдан уларга бир киши келиб: "Албатта хамр ҳаром қилинди" деди. Абу Талҳа: "Эй Анас, бу хумларга туриб, уларни синдир" деди. Анас айтди: Мен ўзимизнинг бир ҳовончага (ёки: тош устунга) туриб, унинг пасти билан уларни — сингунча — урдим.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ صِلَةَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لأَهْلِ نَجْرَانَ " لأَبْعَثَنَّ إِلَيْكُمْ رَجُلاً أَمِينًا حَقَّ أَمِينٍ ". فَاسْتَشْرَفَ لَهَا أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ أَبَا عُبَيْدَةَ.
Ҳузайфа (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Нажрон аҳлига: "Мен сизларга ҳақиқий аминдан ҳам амин (энг ишончли) бир кишини юбораман" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашоблари бунга (тайинланишга) тамаъ қилдилар (умидворлик билан боқдилар). У эса Абу Убайдани юборди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لِكُلِّ أُمَّةٍ أَمِينٌ، وَأَمِينُ هَذِهِ الأُمَّةِ أَبُو عُبَيْدَةَ ".
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ҳар бир умматнинг амини (бор); бу умматнинг амини — Абу Убайда" деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ وَكَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِذَا غَابَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَشَهِدْتُهُ أَتَيْتُهُ بِمَا يَكُونُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِذَا غِبْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَشَهِدَ أَتَانِي بِمَا يَكُونُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Умар (розияллаҳу анҳу) айтди: Ансордан бир киши (бор эди) — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ғойиб бўлса ва мен ҳозир бўлсам, мен унга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (бўлган нарсани) етказар эдим; мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ғойиб бўлсам ва у ҳозир бўлса, у менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (бўлган нарсани) етказар эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ جَيْشًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً، فَأَوْقَدَ نَارًا وَقَالَ ادْخُلُوهَا. فَأَرَادُوا أَنْ يَدْخُلُوهَا، وَقَالَ آخَرُونَ إِنَّمَا فَرَرْنَا مِنْهَا، فَذَكَرُوا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِلَّذِينَ أَرَادُوا أَنْ يَدْخُلُوهَا " لَوْ دَخَلُوهَا لَمْ يَزَالُوا فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ". وَقَالَ لِلآخَرِينَ " لاَ طَاعَةَ فِي مَعْصِيَةٍ، إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ ".
Али (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир қўшин юборди ва уларга бир кишини амир қилди. У (амир) олов ёқди ва: "Унга киринглар" деди. (Баъзилари) унга кирмоқчи бўлди, бошқалари: "Биз ундан (оловдан) қочган эдик-ку" дедилар. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилинди. У унга кирмоқчи бўлганларга: "Агар унга кирганларида, қиёмат кунигача ундан чиқмас эдилар" деди. Бошқаларига эса: "Гуноҳда итоат йўқ, итоат фақат маъруфдадир" деди.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ وَزَيْدَ بْنَ خَالِدٍ أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ хабар бердики, Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холид унга хабар бердиларки: Икки киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га даъволашиб (ҳукм сўраб) келди.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ وَزَيْدَ بْنَ خَالِدٍ أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ хабар бердики, Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холид унга хабар бердиларки: Икки киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га даъволашиб (ҳукм сўраб) келди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ قَامَ رَجُلٌ مِنَ الأَعْرَابِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ لِي بِكِتَابِ اللَّهِ. فَقَامَ خَصْمُهُ فَقَالَ صَدَقَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، اقْضِ لَهُ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَأْذَنْ لِي. فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " قُلْ ". فَقَالَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا ـ وَالْعَسِيفُ الأَجِيرُ ـ فَزَنَى بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ، فَافْتَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةٍ مِنَ الْغَنَمِ وَوَلِيدَةٍ، ثُمَّ سَأَلْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ عَلَى امْرَأَتِهِ الرَّجْمَ، وَأَنَّمَا عَلَى ابْنِي جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ. فَقَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ، أَمَّا الْوَلِيدَةُ وَالْغَنَمُ فَرُدُّوهَا، وَأَمَّا ابْنُكَ فَعَلَيْهِ جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ، وَأَمَّا أَنْتَ يَا أُنَيْسُ ـ لِرَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ ـ فَاغْدُ عَلَى امْرَأَةِ هَذَا، فَإِنِ اعْتَرَفَتْ فَارْجُمْهَا ". فَغَدَا عَلَيْهَا أُنَيْسٌ فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَا.
Абу Ҳурайра айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида эдик, бирдан бадавийлардан бир киши туриб: "Эй Расулуллаҳ, мен учун Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қил" деди. Унинг рақиби туриб: "Рост айтди, эй Расулуллаҳ, у учун Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қил ва менга (сўзга) изн бер" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: "Айт" деди. У: "Менинг ўғлим бу(киши)нинг янида асиф — асиф ёлланма ишчи — эди, унинг хотини билан зино қилди. (Одамлар) менга: ‹Ўғлингга ражм (бор)› деб хабар бердилар. Мен ўғлимни ундан юз қўй ва бир чўри билан фидо қилдим, кейин илм аҳлидан сўрадим, улар менга: ‹Унинг (зинокорнинг) хотинига ражм, ўғлингга эса фақат юз дарра ва бир йил сургун (бор)› деб хабар бердилар" деди. У: "Жоним қўлида бўлган Зот ила қасамки, мен орангизда Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қиламан. Чўри ва қўй — қайтарилади; ўғлингга эса юз дарра ва бир йил сургун (бор); сен эса, эй Унайс — Асламдан бир кишига (қарата) — бу(киши)нинг хотинининг олдига бориб, агар (зинога) иқрор бўлса, уни ражм қил" деди. Унайс унга борди, у иқрор бўлди, у уни ражм қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، قَالَ أَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ شَبَبَةٌ مُتَقَارِبُونَ، فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ عِشْرِينَ لَيْلَةً، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَفِيقًا، فَلَمَّا ظَنَّ أَنَّا قَدِ اشْتَهَيْنَا أَهْلَنَا أَوْ قَدِ اشْتَقْنَا سَأَلَنَا عَمَّنْ تَرَكْنَا بَعْدَنَا فَأَخْبَرْنَاهُ قَالَ " ارْجِعُوا إِلَى أَهْلِيكُمْ، فَأَقِيمُوا فِيهِمْ، وَعَلِّمُوهُمْ، وَمُرُوهُمْ ـ وَذَكَرَ أَشْيَاءَ أَحْفَظُهَا أَوْ لاَ أَحْفَظُهَا ـ وَصَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلْيُؤَذِّنْ لَكُمْ أَحَدُكُمْ، وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْبَرُكُمْ ".
Молик (ибн Ҳувайрис) айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келдик — биз ёши бир-бирига яқин йигитлар эдик — ва унинг янида йигирма кеча турдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) меҳрибон (рафиқ) эди. Биз ўз аҳлимизни соғинган (ёки: уларга интилган)имизни ўйлаганида, биздан ўзимиздан кейин (уйда) кимни қолдирганимизни сўради, биз унга хабар бердик. У: "Аҳлингизга қайтинглар, улар орасида туринглар, уларга (дийнни) ўргатинглар, уларга буюринглар — ва мен ёдда сақлайдиган ёки сақламайдиган (баъзи) нарсаларни зикр қилди — ва мен намоз ўқиганимни кўрганингиздек намоз ўқинглар. Намоз вақти келса, бирингиз сизларга азон айтсин ва каттанингиз сизларга имом бўлсин" деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنِ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَمْنَعَنَّ أَحَدَكُمْ أَذَانُ بِلاَلٍ مِنْ سَحُورِهِ، فَإِنَّهُ يُؤَذِّنُ ـ أَوْ قَالَ يُنَادِي ـ لِيَرْجِعَ قَائِمَكُمْ، وَيُنَبِّهَ نَائِمَكُمْ، وَلَيْسَ الْفَجْرُ أَنْ يَقُولَ هَكَذَا ـ وَجَمَعَ يَحْيَى كَفَّيْهِ ـ حَتَّى يَقُولَ هَكَذَا ". وَمَدَّ يَحْيَى إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَتَيْنِ.
Ибн Масъуд айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Билолнинг азони бирингизни саҳарлиги(ни ейиш)дан тўсмасин, чунки у — сизнинг (намозда) турганингизни (уйқуга) қайтариш ва ухлаганингизни уйғотиш учун — азон айтади (ёки: нидо қилади). Фажр (субҳи содиқ) — (киши) мана шундай — Яҳё икки кафтини (юқорига) йиғди — дегани эмас, балки мана шундай — дегунча(дир)" деди. Яҳё икки кўрсаткич бармоғини (икки ён томонга) чўзди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ بِلاَلاً يُنَادِي بِلَيْلٍ، فَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يُنَادِيَ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ ".
Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Албатта Билол кеча(ли) нидо қилади, шунинг учун Ибн Умму Мактум нидо қилгунча — еб-ичинг."
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ خَمْسًا فَقِيلَ أَزِيدَ فِي الصَّلاَةِ قَالَ " وَمَا ذَاكَ ". قَالُوا صَلَّيْتَ خَمْسًا. فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ بَعْدَ مَا سَلَّمَ.
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга пешинни беш (ракат) ўқиб берди. "Намозга (ракат) қўшилдими?" дейилди. У: "У нима (гап)?" деди. Улар: "Беш (ракат) ўқидинг" дедилар. Шунда у салом бергандан кейин икки (саҳв) сажда қилди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْصَرَفَ مِنِ اثْنَتَيْنِ فَقَالَ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ أَقَصُرَتِ الصَّلاَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَمْ نَسِيتَ فَقَالَ " أَصَدَقَ ذُو الْيَدَيْنِ ". فَقَالَ النَّاسُ نَعَمْ. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ أُخْرَيَيْنِ، ثُمَّ سَلَّمَ، ثُمَّ كَبَّرَ، ثُمَّ سَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ، ثُمَّ كَبَّرَ، فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ، ثُمَّ رَفَعَ.
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки (ракат)дан (кейин намозни тугатиб) қайтди. Унга Зул-Ядайн: "Намоз қисқартилдими, эй Расулуллаҳ, ёки унутдингми?" деди. У: "Зул-Ядайн ростми айтди?" деди. Одамлар: "Ҳа" дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, қолган икки ракатни ўқиди, кейин салом берди, кейин такбир айтди, кейин (аввалги) саждаси каби ёки ундан узунроқ сажда қилди, кейин (бошини) кўтарди, кейин такбир айтди, (аввалги) саждаси каби сажда қилди, кейин (бошини) кўтарди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ بَيْنَا النَّاسُ بِقُبَاءٍ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ إِذْ جَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ اللَّيْلَةَ قُرْآنٌ، وَقَدْ أُمِرَ أَنْ يَسْتَقْبِلَ الْكَعْبَةَ فَاسْتَقْبِلُوهَا. وَكَانَتْ وُجُوهُهُمْ إِلَى الشَّأْمِ فَاسْتَدَارُوا إِلَى الْكَعْبَةِ.
Абдуллаҳ ибн Умар айтди: Одамлар Қубада субҳ намозида (турган) эдилар, бирдан уларга бир киши келиб: "Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бу кеча Қуръан нозил қилинди ва унга Каъбага юзланиши буюрилди, бас, унга юзланинглар" деди. Уларнинг юзлари Шом томонга эди, улар Каъба томонга айландилар.