حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعْدُ بْنُ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَاسْتَعْمَلَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ، وَأَمَرَهُمْ أَنْ يُطِيعُوهُ، فَغَضِبَ فَقَالَ أَلَيْسَ أَمَرَكُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تُطِيعُونِي. قَالُوا بَلَى. قَالَ فَاجْمَعُوا لِي حَطَبًا. فَجَمَعُوا، فَقَالَ أَوْقِدُوا نَارًا. فَأَوْقَدُوهَا، فَقَالَ ادْخُلُوهَا. فَهَمُّوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يُمْسِكُ بَعْضًا، وَيَقُولُونَ فَرَرْنَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنَ النَّارِ. فَمَا زَالُوا حَتَّى خَمَدَتِ النَّارُ، فَسَكَنَ غَضَبُهُ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ دَخَلُوهَا مَا خَرَجُوا مِنْهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ ".
Мусаддад бизга айтди, Абдулвоҳид бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, деди: Саъд ибн Убайда менга айтди, у Абу Абдурраҳмондан, у Али розияллаҳу анҳудан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сарийя (отряд) юборди ва Ансордан бир кишини (устига бошлиқ қилиб) тайинлади, уларга унга итоат қилишни буюрди. У (бошлиқ) ғазабланиб деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сизларга менга итоат қилишни буюрмадими?» Улар: «Ҳа» дедилар. У деди: «Менга ўтин йиғинглар.» Улар йиғдилар. У деди: «Ўт ёқинглар.» Улар ёқдилар. У деди: «Унга киринглар.» Улар кирмоқчи бўлдилар, баъзилари баъзиларини ушлаб: «Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (паноҳ излаб) ўтдан қочдик» дея бошладилар. То ўт ўчгунча шундай турдилар, унинг ғазаби босилди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб келди. У деди: «Агар унга кирганларида, Қиёмат кунигача ундан чиқмасдилар. Итоат — фақат маъруфда (яхши ишда)дир.»