حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، قَالَ قَالَ عُقْبَةُ لِحُذَيْفَةَ أَلاَ تُحَدِّثُنَا مَا سَمِعْتَ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " إِنَّ رَجُلاً حَضَرَهُ الْمَوْتُ، لَمَّا أَيِسَ مِنَ الْحَيَاةِ، أَوْصَى أَهْلَهُ إِذَا مُتُّ فَاجْمَعُوا لِي حَطَبًا كَثِيرًا، ثُمَّ أَوْرُوا نَارًا حَتَّى إِذَا أَكَلَتْ لَحْمِي، وَخَلَصَتْ إِلَى عَظْمِي، فَخُذُوهَا فَاطْحَنُوهَا، فَذَرُّونِي فِي الْيَمِّ فِي يَوْمٍ حَارٍّ أَوْ رَاحٍ. فَجَمَعَهُ اللَّهُ، فَقَالَ لِمَ فَعَلْتَ قَالَ خَشْيَتَكَ. فَغَفَرَ لَهُ ". قَالَ عُقْبَةُ وَأَنَا سَمِعْتُهُ يَقُولُ. حَدَّثَنَا مُوسَى حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ وَقَالَ " فِي يَوْمٍ رَاحٍ ".
Мусаддад бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Абдулмалик ибн Умайрдан, Рибъий ибн Ҳирошдан, у деди: Уқба Ҳузайфага: «Бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганларингни айтмайсанми?», деди. У деди: Мен унинг шундай деганини эшитдим: «Бир кишига ўлим етди; ҳаётдан ноумид бўлганида, аҳлига васият қилди: ‹Мен ўлсам, мен учун кўп ўтин йиғинглар, сўнг олов ёқинглар, токи у менинг гўштимни еб, суягимга етса, уни олиб янчинглар, сўнг иссиқ ёки шамолли бир кунда мени денгизга сочинглар›. Шунда Аллаҳ уни жамлаб: ‹Нега бундай қилдинг?›, деди. У: ‹Сендан қўрқишим›, деди. Шунда (Аллаҳ) унга мағфират қилди». Уқба деди: Мен ҳам унинг шундай деганини эшитдим. Мусо бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Абдулмалик бизга айтди ва: «Шамолли бир кунда» деди.