حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، قَالَ قَالَ عُقْبَةُ بْنُ عَمْرٍو لِحُذَيْفَةَ أَلاَ تُحَدِّثُنَا مَا سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِنِّي سَمِعْتُهُ يَقُولُ " إِنَّ مَعَ الدَّجَّالِ إِذَا خَرَجَ مَاءً وَنَارًا، فَأَمَّا الَّذِي يَرَى النَّاسُ أَنَّهَا النَّارُ فَمَاءٌ بَارِدٌ، وَأَمَّا الَّذِي يَرَى النَّاسُ أَنَّهُ مَاءٌ بَارِدٌ فَنَارٌ تُحْرِقُ، فَمَنْ أَدْرَكَ مِنْكُمْ فَلْيَقَعْ فِي الَّذِي يَرَى أَنَّهَا نَارٌ، فَإِنَّهُ عَذْبٌ بَارِدٌ ". قَالَ حُذَيْفَةُ وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " إِنَّ رَجُلاً كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ أَتَاهُ الْمَلَكُ لِيَقْبِضَ رُوحَهُ فَقِيلَ لَهُ هَلْ عَمِلْتَ مِنْ خَيْرٍ قَالَ مَا أَعْلَمُ، قِيلَ لَهُ انْظُرْ. قَالَ مَا أَعْلَمُ شَيْئًا غَيْرَ أَنِّي كُنْتُ أُبَايِعُ النَّاسَ فِي الدُّنْيَا وَأُجَازِيهِمْ، فَأُنْظِرُ الْمُوسِرَ، وَأَتَجَاوَزُ عَنِ الْمُعْسِرِ. فَأَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ ". فَقَالَ وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " إِنَّ رَجُلاً حَضَرَهُ الْمَوْتُ، فَلَمَّا يَئِسَ مِنَ الْحَيَاةِ أَوْصَى أَهْلَهُ إِذَا أَنَا مُتُّ فَاجْمَعُوا لِي حَطَبًا كَثِيرًا وَأَوْقِدُوا فِيهِ نَارًا حَتَّى إِذَا أَكَلَتْ لَحْمِي، وَخَلَصَتْ إِلَى عَظْمِي، فَامْتَحَشْتُ، فَخُذُوهَا فَاطْحَنُوهَا، ثُمَّ انْظُرُوا يَوْمًا رَاحًا فَاذْرُوهُ فِي الْيَمِّ. فَفَعَلُوا، فَجَمَعَهُ فَقَالَ لَهُ لِمَ فَعَلْتَ ذَلِكَ قَالَ مِنْ خَشْيَتِكَ. فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ ". قَالَ عُقْبَةُ بْنُ عَمْرٍو، وَأَنَا سَمِعْتُهُ يَقُولُ ذَاكَ، وَكَانَ نَبَّاشًا.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Абдулмалик бизга айтди, Рибъий ибн Ҳирошдан, у деди: Уқба ибн Амр Ҳузайфага: «Бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганларингни айтмайсанми?», деди. У деди: Мен унинг шундай деганини эшитдим: «Дажжол билан бирга, у чиқганида, сув ва олов (бўлади). Одамлар олов деб кўраётгани — совуқ сув; одамлар совуқ сув деб кўраётгани — куйдирувчи олов. Сизлардан ким (унга) етса, ўзи олов деб кўраётганига тушсин, чунки у ширин совуқ (сув)дир». Ҳузайфа деди: Ва мен унинг шундай деганини эшитдим: «Сизлардан олдин ўтганлардан бир киши (бор эди) — унга малоика унинг руҳини олиш учун келди. Унга: ‹Бирор яхшилик қилдингми?›, дейилди. У: ‹Билмайман›, деди. Унга: ‹Ўйлаб кўр›, дейилди. У: ‹Ҳеч нарса билмайман, фақат мен дунёда одамлар билан олди-берди қилар ва уларга (қарз) берар эдим; бой(варақа)га муҳлат берар, қийинчиликдаги (камбағал)ни кечирар эдим›, деди. Шунда Аллаҳ уни жаннатга киритди». Ва деди: Ва мен унинг шундай деганини эшитдим: «Бир кишига ўлим етди. Ҳаётдан ноумид бўлганида, аҳлига васият қилди: ‹Мен ўлсам, мен учун кўп ўтин йиғиб, унда олов ёқинглар, токи у менинг гўштимни еб, суягимга етса, мен куйдирилганимда, уни олиб янчинглар, сўнг шамолли бир кунни пойлаб, уни денгизга сочинглар›, деди. Улар шундай қилдилар. Шунда (Аллаҳ) уни жамлаб: ‹Нега бундай қилдинг?›, деди. У: ‹Сендан қўрқганимдан›, деди. Шунда Аллаҳ уни мағфират қилди». Уқба ибн Амр: «Мен ҳам унинг шундай деганини эшитдим; у (ўша киши) қабр очувчи (наббош) эди», деди.