حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ،، قَالَ قِيلَ لأُسَامَةَ لَوْ أَتَيْتَ فُلاَنًا فَكَلَّمْتَهُ. قَالَ إِنَّكُمْ لَتَرَوْنَ أَنِّي لاَ أُكَلِّمُهُ إِلاَّ أُسْمِعُكُمْ، إِنِّي أُكُلِّمُهُ فِي السِّرِّ دُونَ أَنْ أَفْتَحَ بَابًا لاَ أَكُونُ أَوَّلَ مَنْ فَتَحَهُ، وَلاَ أَقُولُ لِرَجُلٍ أَنْ كَانَ عَلَىَّ أَمِيرًا إِنَّهُ خَيْرُ النَّاسِ بَعْدَ شَىْءٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالُوا وَمَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " يُجَاءُ بِالرَّجُلِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُلْقَى فِي النَّارِ، فَتَنْدَلِقُ أَقْتَابُهُ فِي النَّارِ، فَيَدُورُ كَمَا يَدُورُ الْحِمَارُ بِرَحَاهُ، فَيَجْتَمِعُ أَهْلُ النَّارِ عَلَيْهِ، فَيَقُولُونَ أَىْ فُلاَنُ، مَا شَأْنُكَ أَلَيْسَ كُنْتَ تَأْمُرُنَا بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ قَالَ كُنْتُ آمُرُكُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَلاَ آتِيهِ، وَأَنْهَاكُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَآتِيهِ ". رَوَاهُ غُنْدَرٌ عَنْ شُعْبَةَ عَنِ الأَعْمَشِ.
Али бизга айтди, Суфён бизга айтди, Аъмашдан, Абу Воилдан, у деди: Усомага: «Сен фалоннинг (Усмоннинг) олдига бориб, у билан гаплассанг (эди)», дейилди. У: «Сизлар мен у билан фақат сизларга эшиттирибгина гаплашади деб ўйлайсизлар(ми)? Мен у билан яширинча (махфий) гаплашаман — бир эшикни очмасдан, мен уни очган илк киши бўлмаслигим учун. Мен ўз устимдаги амир бўлган бир кишига: ‹У одамларнинг энг яхшисидир›, демайман — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган бир нарсадан кейин», деди. Улар: «Сен уни (унинг) нима деганини эшитдинг?», дедилар. У: «Уни шундай деганини эшитдим: ‹Қиёмат куни бир киши келтирилади ва дўзахга ташланади; унинг ичаклари дўзахда тўкилади, у эшак ўз тегирмонини айлантиргандек айланади. Дўзах аҳли унинг атрофига жамланади ва: ‹Эй фалон, сенга нима бўлди? Сен бизни маъруфга (яхшиликка) буюрар ва мункардан (ёмонликдан) қайтарган эмасмидинг?›, дейдилар. У: ‹Мен сизларни яхшиликка буюрар эдим-у, ўзим уни қилмас эдим; сизларни ёмонликдан қайтарган эдим-у, ўзим уни қилар эдим›, дейди›», деди. Буни Ғундар Шуъбадан, Аъмашдан ривоят қилди.