حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ قِيلَ لأُسَامَةَ أَلاَ تُكَلِّمُ هَذَا. قَالَ قَدْ كَلَّمْتُهُ مَا دُونَ أَنْ أَفْتَحَ بَابًا، أَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يَفْتَحُهُ، وَمَا أَنَا بِالَّذِي أَقُولُ لِرَجُلٍ بَعْدَ أَنْ يَكُونَ أَمِيرًا عَلَى رَجُلَيْنِ أَنْتَ خَيْرٌ. بَعْدَ مَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " يُجَاءُ بِرَجُلٍ فَيُطْرَحُ فِي النَّارِ، فَيَطْحَنُ فِيهَا كَطَحْنِ الْحِمَارِ بِرَحَاهُ، فَيُطِيفُ بِهِ أَهْلُ النَّارِ فَيَقُولُونَ أَىْ فُلاَنُ أَلَسْتَ كُنْتَ تَأْمُرُ بِالْمَعْرُوفِ، وَتَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ فَيَقُولُ إِنِّي كُنْتُ آمُرُ بِالْمَعْرُوفِ وَلاَ أَفْعَلُهُ، وَأَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ وَأَفْعَلُهُ ".
Абу Воил айтди: Усомага: "Мана бу (Усмон ёки Али) билан гаплашмайсанми?" дейилди. У: "Мен у билан гаплашдим, лекин бир эшикни очмай (гаплашдим) — уни биринчи очувчи бўлмаслик учун. Мен бир кишига — у икки кишига амир бўлганидан кейин — «Сен яхшироқсан» дейдиганлардан эмасман, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганимдан кейин. У: «Бир киши келтирилиб дўзахга ташланади, унда эшак тегирмони билан (ун) тортгандек айланади. Дўзах аҳли унинг атрофига тўпланиб: ‹Эй фалон, сен маъруфга буюриб, мункардан қайтармасмидинг?› дейди. У: ‹Мен маъруфга буюрардим, лекин ўзим қилмасдим; мункардан қайтарардим, лекин ўзим қилардим› дейди» деганини эшитганман" деди.