حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ أَنَّهُ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ رَجُلاً لَمْ يُعْطِهِ وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . قَالَ " إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ . وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ " . وَفِي حَدِيثِ الْحُلْوَانِيِّ تَكْرَارُ الْقَوْلِ مَرَّتَيْنِ .
Саъд (ибн Абу Ваққос) (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир гуруҳга (мол) берди, мен эса улар ичида ўтирган эдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улардан бир кишини — унга бермай — қолдирди; ҳолбуки у (киши) улар ичида менга энг ёқимли(си) эди. Бас мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га туриб келдим ва унга сирли (паст овозда): «Эй Расулуллаҳ, сенга фалон (киши)дан нима (бўлди — уни қолдирдинг)? Аллаҳга қасам, мен уни мўмин деб кўряпман» дедим. У: «Ёки мусулмон (де)» деди. Мен озгина жим турдим, кейин у ҳақда билган нарсам мени енгди ва: «Эй Расулуллаҳ, сенга фалон (киши)дан нима? Аллаҳга қасам, мен уни мўмин деб кўряпман» дедим. У: «Ёки мусулмон (де)» деди. Мен озгина жим турдим, кейин у ҳақда билган нарсам мени енгди ва: «Эй Расулуллаҳ, сенга фалон (киши)дан нима? Аллаҳга қасам, мен уни мўмин деб кўряпман» дедим. У: «Ёки мусулмон (де)» деди. Кейин у: «Албатта мен бир кишига (мол) бераман — ҳолбуки ундан бошқаси менга ундан севимлироқ — унинг юзи билан дўзахга ташланишидан қўрқиб (шу сабабли ўшанга бераман, мўминга эмас)» деди. Ҳулвоний ҳадисида бу сўз икки марта такрор(ланган).