حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْقَارِيَّ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، ح وَحَدَّثَنَاهُ قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، السَّاعِدِيِّ قَالَ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ أَهَبُ لَكَ نَفْسِي . فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَعَّدَ النَّظَرَ فِيهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا . فَقَالَ " فَهَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَىْءٍ " . فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا " . فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْظُرْ وَلَوْ خَاتِمًا مِنْ حَدِيدٍ " . فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ . فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ خَاتِمًا مِنْ حَدِيدٍ . وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي - قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ - فَلَهَا نِصْفُهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَىْءٌ " . فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى إِذَا طَالَ مَجْلِسُهُ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ " مَاذَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ " . قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا - عَدَّدَهَا . فَقَالَ " تَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ " . هَذَا حَدِيثُ ابْنِ أَبِي حَازِمٍ وَحَدِيثُ يَعْقُوبَ يُقَارِبُهُ فِي اللَّفْظِ .
Бизга Қутайба ибн Саид ас-Сақафий ривоят қилди, бизга Яъқуб — яъни ибн Абдурраҳмон ал-Қорий — Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга буни Қутайба ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Абу Ҳозим отасидан, у Саҳл ибн Саъд ас-Соидийдан ривоят қилди, у деди: Бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Ё Расулуллаҳ, мен ўзимни сенга ҳадя қилгани (никоҳга тақдим қилгани) келдим» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга қаради, назарини унга (юқорига) кўтариб, (пастга) туширди, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бошини қуйи солди. Аёл у (Набий) ўзи ҳақида бирор нарса ҳукм қилмаганини кўрганда, ўтирди. Шунда шерикларидан бир киши туриб: «Ё Расулуллаҳ, агар сенга у (аёл)га ҳожатинг бўлмаса, уни менга уйлантир» деди. У: «Сенда бирор нарса борми?» деди. У: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, ё Расулуллаҳ» деди. У: «Аҳлинг (уй)га бор, бирор нарса топасанми, қараб кўр» деди. У борди, сўнг қайтиб: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, ҳеч нарса топмадим» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қара, ҳатто темирдан бўлган узук (бўлса ҳам)» деди. У борди, сўнг қайтиб: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, ё Расулуллаҳ, темирдан бўлган узук ҳам (йўқ); лекин мана шу изорим (белбоҒим)» деди — Саҳл: «Унинг ридоси (уст кийими) йўқ эди» деди — «унинг (аёлнинг) ярми (шу изордан) бўлсин». Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Изоринг билан нима қиласан? Агар сен уни кийсанг, ундан унга (аёлга) ҳеч нарса (қолмайди); агар у кийса, ундан сенга ҳеч нарса (қолмайди)» деди. Шунда киши ўтирди, ҳатто ўтириши узайганда, туриб (кетди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни кетаётган ҳолда кўриб, уни (чақиришни) буюрди, у чақирилди. У келганда: «Сенда Қуръандан нима бор (ёдингда)?» деди. У: «Менда фалон сура ва фалон сура бор» деди — уларни санади. У: «Уларни ёддан ўқий оласанми?» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Бор, мен уни сенга — сенда бўлган Қуръан (ни унга ўргатишинг) эвазига — эгалик қилдирдим (никоҳлаб бердим)» деди. Бу — Ибн Абу Ҳозимнинг ҳадиси; Яъқубнинг ҳадиси лафзда унга яқиндир.