حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ سَهْلاً، يَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ جِئْتُ أَهَبُ نَفْسِي. فَقَامَتْ طَوِيلاً فَنَظَرَ وَصَوَّبَ، فَلَمَّا طَالَ مُقَامُهَا فَقَالَ رَجُلٌ زَوِّجْنِيهَا، إِنْ لَمْ تَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ. قَالَ " عِنْدَكَ شَىْءٌ تُصْدِقُهَا ". قَالَ لاَ. قَالَ " انْظُرْ ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ وَاللَّهِ إِنْ وَجَدْتُ شَيْئًا. قَالَ " اذْهَبْ فَالْتَمِسْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ قَالَ لاَ وَاللَّهِ وَلاَ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ. وَعَلَيْهِ إِزَارٌ مَا عَلَيْهِ رِدَاءٌ. فَقَالَ أُصْدِقُهَا إِزَارِي فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِزَارُكَ إِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَىْءٌ، وَإِنْ لَبِسْتَهُ لَمَ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ ". فَتَنَحَّى الرَّجُلُ فَجَلَسَ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَقَالَ " مَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ". قَالَ سُورَةُ كَذَا وَكَذَا لِسُوَرٍ عَدَّدَهَا. قَالَ " قَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама, Абдулазиз ибн Абу Ҳозимдан, у отасидан ривоят қилади: У Саҳлнинг шундай деяётганини эшитди: Бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Ўзимни (сенга никоҳга) ҳадя қилгани келдим, деди ва узоқ вақт турди. У киши (унга) қарадилар ва (бошларини) юқори-пастга тушириб (разм солиб) қарадилар. Унинг туриши узайганида, бир киши: Агар сенга у керак бўлмаса, уни менга никоҳлаб бер, деди. У: «Сенда унга маҳр (садақ) қиладиган бирор нарса борми?» дедилар. У: Йўқ, деди. У: «Қараб кўр» дедилар. У борди, сўнг қайтиб келиб: Валлаҳи, ҳеч нарса топмадим, деди. У: «Бор, қидир — темирдан бир узук бўлса ҳам» дедилар. У борди, сўнг қайтиб: Йўқ, валлаҳи, темирдан бир узук ҳам (топмадим); лекин мана изорим — унинг ярмисини унга (бераман), деди — унинг устида изор бор эди, ридоси йўқ эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сенинг изоринг — агар уни у (аёл) кийса, сенга ундан ҳеч нарса қолмайди; агар уни сен кийса, унга ундан ҳеч нарса қолмайди» дедилар. Шунда у киши четга сурилиб ўтирди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг кетаётганини кўрдилар ва у ҳақида буюрдилар, у чақирилди. У: «Сенда Қуръандан нима бор?» дедилар. У: Фалон-фалон сура, деб уларни санаб берди. У: «Сенга уни — ўзингдаги Қуръан (суралари) эвазига — (никоҳлаб) эгалик қилдирдим» дедилар.