حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى رَهْطٍ أَوْ أُنَاسٍ مِنَ الأَعَاجِمِ، فَقِيلَ لَهُ إِنَّهُمْ لاَ يَقْبَلُونَ كِتَابًا إِلاَّ عَلَيْهِ خَاتَمٌ، فَاتَّخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ نَقْشُهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ فَكَأَنِّي بِوَبِيصِ أَوْ بِبَصِيصِ الْخَاتَمِ فِي إِصْبَعِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَوْ فِي كَفِّهِ.
Абдулаъло, Язид ибн Зурайъдан: Бизга Саид, у Қатодадан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам ажамлардан бир гуруҳга — ёки одамларга — (мактуб) ёзишни ирода қилдилар. У кишига: Улар фақат устида муҳр бўлган мактубни қабул қиладилар, дейилди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кумушдан узук ясадилар, унинг нақши «Муҳаммад — Расулуллаҳ» эди — гўё мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бармоғида ёки кафтида узукнинг ялтирашига (қараб тургандекман).