حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا نُوحُ بْنُ قَيْسٍ، عَنْ أَخِيهِ، خَالِدِ بْنِ قَيْسٍ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى كِسْرَى وَقَيْصَرَ وَالنَّجَاشِيِّ . فَقِيلَ إِنَّهُمْ لاَ يَقْبَلُونَ كِتَابًا إِلاَّ بِخَاتِمٍ . فَصَاغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا حَلَقَةً فِضَّةً وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ .
Бизга Наср ибн Алий Жаҳзамий ривоят қилди, бизга Нуҳ ибн Қайс акаси Холид ибн Қайсдан, у Қатодадан, у Анасдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Кисрога, Қайсарга ва Нажошийга (хат) ёзмоқчи бўлдилар. Шунда: «Улар муҳрсиз хатни қабул қилмайдилар» дейилди. Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кумушдан ҳалқа шаклида узук қуйдириб, унга «Муҳаммадун Расулуллаҳ» деб нақш ўйдирдилар.