باب فِي اتِّخَاذِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا لَمَّا أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى الْعَجَمِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَكْتُبَ إِلَى الرُّومِ - قَالَ - قَالُوا إِنَّهُمْ لاَ يَقْرَءُونَ كِتَابًا إِلاَّ مَخْتُومًا . قَالَ فَاتَّخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِهِ فِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَقْشُهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно ва Ибн Башшор ривоят қилди. Ибнул-Мусанно: «Бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди» деди, у айтди: Мен Қатоданинг Анас ибн Моликдан ривоят қилаётганини эшитдим. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Румга (хат) ёзмоқчи бўлганларида — у айтди — улар: «Улар муҳрлангандан бошқа ҳеч қандай хатни ўқимайдилар» дейишди. У айтди: Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кумушдан узук ясаттирдилар. Гўё мен ҳозир ҳам унинг оқлигини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўлларида кўриб тургандай бўламан. Унинг нақши: «Муҳаммадун Расулуллаҳ» эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى الْعَجَمِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ الْعَجَمَ لاَ يَقْبَلُونَ إِلاَّ كِتَابًا عَلَيْهِ خَاتِمٌ . فَاصْطَنَعَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ . قَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِهِ فِي يَدِهِ .
Бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно ривоят қилди, бизга Муъоз ибн Ҳишом ривоят қилди, менга отам Қатодадан, у Анасдан ривоят қилди: Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам Ажамга (хат) ёзмоқчи бўлган эдилар, шунда у зотга: «Ажам аҳли устида муҳр бўлмаган хатни қабул қилмайдилар» дейилди. Бас, у зот кумушдан узук ясаттирдилар. У (Анас) айтди: Гўё мен ҳозир ҳам унинг оқлигини у зотнинг қўлларида кўриб тургандай бўламан.
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا نُوحُ بْنُ قَيْسٍ، عَنْ أَخِيهِ، خَالِدِ بْنِ قَيْسٍ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى كِسْرَى وَقَيْصَرَ وَالنَّجَاشِيِّ . فَقِيلَ إِنَّهُمْ لاَ يَقْبَلُونَ كِتَابًا إِلاَّ بِخَاتِمٍ . فَصَاغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا حَلَقَةً فِضَّةً وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ .
Бизга Наср ибн Алий Жаҳзамий ривоят қилди, бизга Нуҳ ибн Қайс акаси Холид ибн Қайсдан, у Қатодадан, у Анасдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Кисрога, Қайсарга ва Нажошийга (хат) ёзмоқчи бўлдилар. Шунда: «Улар муҳрсиз хатни қабул қилмайдилар» дейилди. Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кумушдан ҳалқа шаклида узук қуйдириб, унга «Муҳаммадун Расулуллаҳ» деб нақш ўйдирдилар.